[1] И Аллаһы, Синең биләмәгә чит халыклар хуҗа булды, алар мөкатдәс йортыңны нәҗесләде, Иерусалимне хәрабәгә әйләндерде.
[2] Колларыңның мәетен – күк кошларына, тугрыларың җәсәден җир ерткычларына биреп ашатты.
[3] Иерусалимнең әйләнә-тирәсендә кеше каны су урынына түгелде, мәетләрне күмәргә каберче табылмады.
[4] Без күршеләребез каршында рисвай булдык, бөтен әйләнә-тирәгә хур вә мәсхәрә ителдек.
[5] И Раббы, ачуың шулай кайчангача барыр икән? Мәңгегәме? Кайчангача ярсуың ялкын кебек дөрләп торыр икән?
[6] Үч-җәзаңны Сине танымаучы халыкларга, исемеңне телгә алмаган патшалыкларга каршы юнәлт!
[7] Чөнки шулар ашады Ягъкубның башын, йортын шулар хәрабәгә әйләндерде.
[8] Ата-бабаларның гөнаһларын безнең өскә якма, безгә тизрәк рәхим-шәфкатеңне юлла! Юкса без тәмам зәгыйфьләнеп калдык.
[9] И Аллаһы, безнең Коткаручыбыз! Данлы исемең хакына ярдәм ит безгә, исемең хакына коткар безне, гөнаһларыбызны кичер, гафу ит!
[10] Нигә әле чит халыклар: «Кайда соң аларның Алласы?!» – дип көләләр. Колларыңның түгелгән каны өчен үч алуың бар халыкларга мәгълүм булсын, һәм моны безнең күзләребез күрсен!
[11] Мәхбүсләрнең аһ-зары хозурыңа барып ирешсен, бөек кодрәтеңнең көч-гайрәте белән үлемгә дучар ителгәннәрне коткарып кал!
[12] Сине мәсхәрәләгән күрше халыкларга җиделәтә артыграк итеп кайтар, и Хуҗа-Хаким!
[13] Ә без, Синең халкың, утлавың сарыклары, Сиңа мәңге рәхмәтләр укырбыз, буын арты буын мактау сүзләре сөйләрбез!