<Зәбур 114

[1] Яратам мин Раббыны: Ул минем ялварулы тавышымны ишетә,

[2] иелеп миңа колагын куя. Мин Аны гомер бакый догамда чакырачакмын.

[3] Мине үлем баулары чолгап алган, миңа кабер дәһшәте яный иде, һәм мин хәсрәт вә сагышка баткан идем.

[4] Исемен әйтеп мин Аңа: «И Раббым, җанымны коткар!» – дип дәштем.

[5] Раббы кызганучан вә хаклык ияседер, безнең Аллабыз рәхимледер;

[6] садә җанны саклый Ул: мин казалы идем, һәм Ул мине коткарды.

[7] И күңелем, янә тынычлык кичер! Чөнки Раббы сиңа игелек кылды:

[8] җанымны – үлемнән, күзләремне – яшьтән, аякларымны сөрлегүдән саклап калды.

[9] Мин, шулай итеп, Раббының күз алдында тереләр дөньясында йөрермен!