<Зәбур 119

[1] Хафалы чагымда мин Раббыга ялвардым, ялваруыма Ул колак салды.

[2] И Раббым, коткар мине ялганчы авызлардан, мәкерле телләрдән!

[3] Әй мәкерле тел, Раббы сиңа ни бирер дә тагын ни өстәр?

[4] Көчленең очлы укларын җибәрер, кызган утлы күмерләрен шунда өстәр!

[5] Хәлем яман: үземне Мешехта яисә Кыдар чатырларында яшәгәндәй хис итәм.

[6] Бик озакка әсир булды гариб җаным татулык кадерен белмәгәннәр арасында.

[7] Мин татулык ягындадыр, әмма шул хакта авыз ачсам, алар шундук сугыш турында сүз башлыйлар.