[1] Әй күңелем, Раббыга мактау-шөкерләр яудыр! Аның изге исемен данла!
[2] Әй күңелем, Раббыга мактау-шөкерләр яудыр! Кылган игелекләрен онытма!
[3] Ул – гөнаһларыңнан ярлыкаучы, бар чир-хасталарыңнан савыктыручы,
[4] сине үлем чокырыннан йолып алучы, мәрхәмәт, рәхим-шәфкать күрсәтүче,
[5] нигъмәтләр белән тәэмин итеп яшәешеңне бөтен итүче, бөркетнеке сыман, яшьлегеңне яңартып торучы.
[6] Раббы барлык мазлум-хәкыйрьләр өстеннән хак вә гадел хөкем йөртә.
[7] Үз юлларын Ул Мусага, эш-гамәлләрен Исраил халкына ачып биргән.
[8] Раббы рәхим-шәфкатьле, миһербанлы, сабыр-түзем һәм чиксез мәрхәмәтле.
[9] Ачуын Ул ахыр чиккә җиткермәс, үч-ярсуларын озакка сузмас.
[10] Гөнаһларыбыз өчен безгә ташламалар ясар, гаепләребез өчен җәзаны киметер.
[11] Чөнки күкләр җирдән никадәр югары булса, Үзеннән куркучы, Үзен хөрмәт итүчегә Раббының мәрхәмәте дә шулкадәр зурдыр.
[12] Көн чыгышы көн батышыннан никадәр ерак булса, гөнаһлы эшләребезне дә Ул бездән шул хәтлегә ераклаштырды.
[13] Ата кеше үз угылларын ничек кызганса, Раббы да Үзеннән куркучыларны шулай кызгана.
[14] Чөнки Ул безнең нинди заттан икәнебезне белә, туфрактан яратылганыбызны аңлый.
[15] Кеше гомере үләнгә охшаш: кыр үләне кебек чәчәк ата ул,
[16] ә өстеннән җил исте исә, юк була, үскән җирендә әсәре дә калмый.
[17] Әмма Үзеннән куркучыларга Раббының мәрхәмәте мәңгелектер.
[18] Раббы белән төзегән килешүне саклаган һәм Аның әмерләрен үтәп барган һәр буынга Аның игелеге кылыныр.
[19] Раббы Үз тәхетен күкләр өстенә куйган, Аның хакимлеге бар нәрсәне иңли.
[20] Әй сезләр, күкнең фәрештәләре, Раббының ихтыярына буйсынучы, Аның сүзләрен тыңлаучы көч-кодрәт ияләре, Раббыга мактау-шөкерләр яудырыгыз!
[21] Әй сезләр, Раббы хезмәтендәге күк гаскәрләре, Аның ихтыярын гамәлгә ашыручылар, Раббыга мактау-шөкерләр яудырыгыз!
[22] Әй сезләр, Раббы бар кылган мәхлуклар, Раббыга мактау-шөкерләр яудырыгыз Ул хакимлек иткән һәр урында! Әй күңелем, Раббыга мактау-шөкерләр яудыр!