<Зәбур 125

[1] Раббы Сионның тоткын әсирләрен кире кайтаргач, без үзебезне төштәгедәй тойдык.

[2] Авызыбыз шатлыктан ерылды, телебездән сөенеч авазлары түгелде. Чит халыклар әйттеләр: «Раббы аларга бөек эш кылды!» – диделәр.

[3] Әйе, Раббы безгә бөек эш кылды – безне куаныч-шатлыкка күмде.

[4] И Раббы, Нәгеб чүлендәге корыган елгалар су белән кабат тулгандай, безгә дә баягы мул, имин тормышыбызны кайтар!

[5] Яшьле күз белән җиргә орлык чәчүчеләр шулчак иген уңышын шатланып урырлар,

[6] тубал асып елый-елый орлык чәчүчеләр сөенә-сөенә тук башаклы көлтәләр күтәреп кайтырлар.