[1] Җырчылар җитәкчесенә. Раббы колы Давытның мәдхиясе.
[2] Яманның гөнаһы йөрәк түрендә ятар, Аллаһыдан курку хисе аңарда табылмас.
[3] Ул үз-үзен алдый, хәтта кылган гөнаһларын да күрми, юкса аларга җирәнеп карар иде.
[4] Аның авызында – бозыклык, ялган сүзләр генә, зирәклектән һәм яхшы гамәлләрдән баш тарта ул.
[5] Ятагында чакта да бозык эшләр турында уйлый, начар юлдан йөреп, явызлык кылудан чирканмый.
[6] И Раббы, Синең мәрхәмәтең күкләргә кадәр, тугрылыгың болытларны иңли.
[7] Хаклыгың мәгърур тауларга тиң, гаделлегең төпсез упкыннарга барып ирешә! Кешене дә, хайванны да саклаучы Синдер, и Раббы!
[8] И Раббы, мәрхәмәтең Синең бәя биреп бетергесез! Канатларың ышыгында адәм балалары үзенә сыену таба.
[9] Йортың нигъмәтеннән алар туенып тора, хозурлык чишмәңнән суны аларга Син эчерәсең.
[10] Чөнки яшәү чыганагы Синдәдер; Синең нурыңнан без яктылык алабыз.
[11] Сине таныганнарга – мәрхәмәтеңне, саф күңелле җаннарга хаклыгыңны күрсәт!
[12] Тәкәббернең аягы миңа орынмасын, яманның кулы мине читкә тибәрмәсен!
[13] Күрче, бозыклык эшләүчеләр егылып ята – җиргә ауганнар, баш калкытмас алар!