<Зәбур 128

[1] Яшь чагымнан бирле миңа күп ябырылдылар, (инде Исраил халкы үзе әйтсен),

[2] яшь чагымнан бирле миңа күп ябырылдылар, әмма менә җиңә алмадылар.

[3] Аркам өстендә игенчеләр җир сөрде, озын-озын буразналар ясап калдырды.

[4] Әмма Раббы гадел: яманнар салган богауны өзеп ташлады.

[5] Сионны өнәмәгән һәркайсы, хур калып, артка чигенсен!

[6] Йорт түбәсендә тамыр җибәреп, үсеп өлгергәнче корый торган үләнгә әверелсен;

[7] уракчы андый үлән белән учын тутырмас, көлтәче аны кочагына бәйләп салмас.

[8] Узып баручы: «Раббының мөбарәк фатихасы сезнең белән булсын!» – димәс, «Раббы исеме белән сезне фатихалыйбыз!» – дигән җавап ишетелмәс.