[1] Җырчылар җитәкчесенә: кыллы уен коралларында. Давытның мәдхиясе.
[2] И Аллаһы, ялваруларымны ишет! Догаларыма колак сал!
[3] Җирнең ерак почмагыннан эндәшәм Сиңа: күңелем хафа эчендәдер. Буй җитмәслек кыя башына менгер мине!
[4] Чөнки Син – сыену урыны минем өчен, дошманнарым каршында ныклы кальга манарасы.
[5] Чатырыңда гомер бакый яшәп, канатларың күләгәсендә сыену табарга телим мин.
[6] Нәзер-ниязларымны Син ишеттең, и Аллаһы, Синең исемнән курыккан, аны хөрмәт иткәннәр белән рәттән миңа өлеш чыгардың.
[7] Патшаның көннәренә тагын көннәр өстә, гомер елларын ерак буыннарга кадәр суз!
[8] Аллаһы хозурында ул мәңге тәхетендә утырсын, мәрхәмәтең вә тугрылыгың белән сакла аны.
[9] Мин исә, исемеңне тәкрарлап, Сиңа мәңге мәдхияләр җырлармын, биргән нәзер-ниязларымны көннән-көнгә үтәрмен.