<Зәбур 121

[1] «Раббы йортына сәфәр кылабыз!» – дигән хәбәр килеп ирешкәч, мине сөенеч биләп алды.

[2] Менә, аякларыбыз синең ихатаңда, әй Иерусалим!

[3] Диварларың бер-берсенә ялганып төзелгәндер синең.

[4] Раббыга мактау-шөкерләр яудырыр өчен, Раббы халкы, Исраил кануны буенча, ыруг-ыруг булып бирегә сәфәр кыла.

[5] Мәхкәмә тәхетләре, Давыт нәселе тәхетләре шунда урнашкан.

[6] Иерусалимгә иминлек теләгез: «Сине сөючеләргә бәхет иңсен!

[7] Диварларың эчендә тынычлык булсын, кальгаларың хәвефсез яшәсен!»

[8] Кардәшләрем, дусларым хакына мин сиңа: «Имин яшә!» – димен;

[9] Раббы Аллабызның йорты хакына: «Игелек күр!» – димен.