<Зәбур 129

[1] Чарасызлык төбеннән дәшәм Сиңа, Раббым!

[2] Инәлүемне ишет, Раббым! Дога-гозеремә колагыңны куй!

[3] Әгәр гөнаһ эшләрне теркәп барсаң, кем аяк өсте кала алыр икән, и Хуҗа-Раббым?!

[4] Син безне ярлыкыйсың, Син – дәһшәт ияседер!

[5] Мин бар җаным белән Раббыга инанып яшим, өметемне Аның сүзенә баглыйм.

[6] Каравылчылар таңны көткәннән дә, әйе, таңны көткәннән дә ашкыныбрак җаным Хуҗа-Хакимгә талпына.

[7] Әй Исраил, Раббыга өмет багла! Ул мәрхәмәтле, йолып алырга көче җитәрлек Аның!

[8] Исраилне Ул барча гаеп эшләреннән йолып алачак.