[1] Җырчылар җитәкчесенә. Давытның мәдхиясе.
[2] Афәтле көндә Раббы сине ишетсә иде, Ягъкуб Алласының исеме сине сакласа иде!
[3] Мөкатдәс урыныннан Раббы сиңа ярдәмен күндерсә иде, Сион тавыннан мәдәт юлласа иде!
[4] Чалырга китергән барча малыңны исенә төшерсә һәм тулаем яндыру корбаннарыңны кабул итсә иде!
[5] Раббы сиңа күңелең теләгәнне бирсә иде дә уй-ниятләреңнең барысын гамәлгә куйса иде!
[6] Шулчак без, синең җиңүеңә сөенеп, шатлыклар кылырбыз, Аллаһы исеме белән байраклар күтәрербез! Раббы синең бар үтенечләреңне гамәлгә ашырса иде!
[7] Беләмен: Раббы Үзе май сөрткән патшаны коткарачак, мөкатдәс күкләрдән аңа уңай җавабын күндерәчәк – уң кулы белән җиңү китерәчәк.
[8] Берәүләр – сугыш арбалары, икенчеләр атлары белән мактаныр. Без исә Раббы Аллабыз исеме белән мактанырбыз.
[9] Тегеләр хәлдән таеп егылырлар, без исә, калкып, аякта нык басып торырбыз.
[10] И Раббы! Патшага җиңү китер! Сиңа ярдәм сорап дәшкәндә, үтенечебезгә колак сала күр!