[1] Җырчылар җитәкчесенә. Корах угылларының нәсыйхәте.
[2] И Аллаһы, ата-бабаларыбыз заманында, шул ерак көннәрдә, Син кылган эшләр хакында алар әйткәнне үз колагыбыз белән ишеттек без.
[3] Син кулың көче илә чит халыкларны куып чыгаргансың, алар урынына аталарыбызны урнаштыргансың, ят халыкларны пыран-заран китереп, аталарыбызга җир биргәнсең.
[4] Җир яулауда аларның кылычы катнашмаган, җиңүне аларга үз көчләре түгел, бәлки Синең уң кулың вә беләгең, йөз нурың китергән, чөнки Син аларны үз күреп яраткансың.
[5] И Аллаһы, патшам минем! Ягъкуб балаларына Син җиңү бүләк итәсең!
[6] Синең белән бергә дошманнарыбызны сөзеп ташлыйбыз, исемең ярдәмендә һөҗүмчеләрне аяк астына салып таптыйбыз.
[7] Минем өметем ук-җәядә түгел, кылыч та мине азат итмәячәк,
[8] дошманнардан безне коткаручы – Син, безгә нәфрәт саклаучыларны Син рисвай итәсең.
[9] Аллабыз белән көн дә мактанабыз; Синең исемеңә мәңге рәхмәтләр яудырырбыз!
[10] Әмма хәзерге көндә Син безне ташладың, безне рисвайга калдырдың, инде гаскәребез белән бергә яуга чыкмыйсың.
[11] Безне дошман каршысында кире чигендердең, мал-мөлкәтебезне безгә нәфрәтләнүчеләрдән талаттың.
[12] Безне куй сарыкларыдай суемга бирдең, ят кавемнәр арасына чәчеп тараттың.
[13] Халкыңны юк бәягә сатып җибәрдең, аны сатудан табыш алмадың.
[14] Күршеләр мәсхәрәсенә калдырдың безне, әйләнә-тирәдәгеләр тарафыннан мыскыл вә хурлыкка дучар иттең.
[15] Чит-ят кавемнәр арасында безне баш чайкый-чайкый көлеп сөйләнә торган мәзәк кешеләр хәленә калдырдың.
[16] Һәр көнне күз алдымда мыскыл-хурлау кабатлана, мәсхәрәләүче, кара ягучы сүзеннән, дошманның, үчленең күз карашыннан йөземә кызыл таплар бәреп чыга.
[18] Болар барысы да безнең өскә ябырылган афәттер, гәрчә без Сине онытмасак һәм антыңа хыянәт итмәсәк тә.
[19] Күңелебез кире чигенмәде Синнән, табаннарыбыз Синең юлдан тайпылмады.
[20] Син исә безне издең-таптадың, чүл бүреләре җирендә караңгылык эченә олактырдың.
[21] Әгәр Аллабызның исемен онытып, чит илаһларга кул сузган булсак,
[22] Аллабыз моны игътибарсыз калдырыр идеме?! – Ул бит күңел серләрен белеп торучыдыр!
[23] Синең юлдан йөргәнгә, көннең-көнендә җаныбызны кыялар, безне сугым сарыклары итеп саныйлар.
[24] Уян, Раббы! Ник Син йоклыйсың? Тор! Бөтенләйгә ташлама безне!
[25] Нурлы йөзеңне ник бездән яшерәсең? Ник онытасың аяныч хәлебезне, җәбер-золымга дучар булуыбызны?
[26] Без тузан-пычрак арасында ятабыз, бәдәнебез җиргә сыгылды.
[27] Тор, Раббы, ярдәм ит безгә! Мәрхәмәтеңне күрсәт – безне азат ит!