[1] И Раббым, бөтен йөрәгемнән Сиңа рәхмәтләр укыйм, илаһлар алдында Сиңа дан җырлыйм!
[2] Мөкатдәс гыйбадәтханәң алдында башымны иям, мәрхәмәтең вә тугрылыгың хакына исемеңә шөкрана итәм, чөнки исемең вә сүзеңне Син һәрнидән өстен куйдың.
[3] Чакырган көнемдә Син мине ишеттең, җаныма көч-дәрт керттең.
[4] И Раббы, данласыннар Сине җир йөзенең барлык патшалары, чөнки ишетә алар Синең авыздан чыккан сүзләрне;
[5] хак юлыңны мактап җырласыннар, чөнки Раббының дан-шөһрәте зурдыр!
[6] Раббы югарыда: мескен мазлумны да күрә Ул, тәкәбберне дә ерактан ук абайлый.
[7] Хафалы чагымда Син җаныма дәва бирәсең, ярсыган дошманымнан кулыңны сузып яклыйсың – уң кулың мине коткарып кала.
[8] Миңа вәгъдә иткәннәрнең барысын тормышка ашырыр Раббы. Синең мәрхәмәтең, и Раббы, мәңгелек! Кулыңа алган эшләрне ташлама!