[1] Җырчылар җитәкчесенә: «Ерак имәнлектә күгәрчен» көенә. Давытның Гәт шәһәрендә пелештиләр кулына эләккәннән соң язган шигыре.
[2] И Аллаһы, миһербанлык күрсәт! Чөнки мине кысалар-изәләр, көн дә миңа һөҗүм итәләр.
[3] Дошманнарым мине һәркөн шулай кысрыклый; миңа каршы аякланучылар бик күбәйде, и Аллаһы Тәгалә!
[4] Курыкканымда мин Сиңа сыенамын,
[5] Аллаһының сүзен данлап, өметемне Аңа баглыйм. – Нәрсәдән куркырга миңа?! Адәм заты миңа ни кыла алсын?!
[6] Сөйләгән сүземнең мәгънәсен бозалар һәрчак, бөтен исәпләре – миңа явызлык эшләү.
[7] Җыелышалар да, яшеренеп, минем адымнарымны күзәтәләр – шулай җанымны ауламак телиләр.
[8] Җинаятьләре өчен җәзасыз калдырма аларны! Дәһшәтең белән, и Аллаһы, җиргә орып сал халыкларны!
[9] Горбәттә газап чигүләрем Сиңа мәгълүмдер; күз яшем тулы касә Синең хозурыңда, һәр бөртеге дәфтәреңә язылган түгелме?!
[10] Сиңа фөрьяд иткәндә, дошманнарым кире чигенәчәк; беләмен ки: Аллаһы минем яклы!
[11] Аллаһының сүзен данлыймын! Раббының сүзен данлыймын!
[12] Өметемне Аллаһыга баглыйм. – Нәрсәдән куркырга миңа?! Адәм заты миңа ни кыла алсын?!
[13] И Аллаһы! Сиңа әйткән нәзерләремне үтәрмен, рәхмәт бүләкләре китерермен.
[14] Чөнки Син җанымны үлемнән коткардың, аякларымны абынмас кылдың. Инде мин, дөньяның яктысын күреп, Синең алдыңда йөрермен.