[1] Худованд Худои интиқомҳост; эй Худои интиқомҳо, таҷаллӣ намо!
[2] Бархез, эй Довари замин, подоши мағруронро бидеҳ.
[3] То ба кай шарирон, эй Худованд, то ба кай шарирон шод бошанд?
[4] Лоф мезананд, ҳавобаландона сухан меронанд; ҳамаи бадкирдорон калонигарӣ мекунанд.
[5] Қавми Туро, эй Худованд, поймол месозанд, ва бар мероси Ту зулм мекунанд.
[6] Бева ва ғарибро мекушанд, ва ятимонро қатл мекунанд.
[7] Ва мегӯянд: «Худованд намебинад, ва Худои Яъқуб сарфаҳм намеравад».
[8] Бифаҳмед, эй ҷоҳилони қавм! Ва эй бехирадон, кай ба ақл меоед?
[9] Он ки гӯшро шинондааст, оё намешунавад? Он ки чашмро офаридааст, оё намебинад?
[10] Он ки халқҳоро танбеҳ медиҳад, оё мазаммат намекунад? — Он ки одамро ақл меомӯзад.
[11] Худованд фикрҳои одамро медонад, ки онҳо ботил аст.
[12] Хушо марде ки ӯро Ту, эй Худованд, танбеҳ мекунӣ, ва аз шариати Худ ӯро таълим медиҳӣ,
[13] То ки ӯро аз рӯзҳои бад фароғат бахшӣ, то даме ки чоҳе барои шарир канда шавад.
[14] Зеро ки Худованд қавми Худро рад нахоҳад кард, ва мероси Худро тарк нахоҳад намуд.
[15] Зеро ки доварӣ сӯи адолат хоҳад баргашт, ва ҳамаи ростдилон онро пайравӣ хоҳанд кард.
[16] Кист, ки барои ман бар зидди бадкешон қиём кунад? Кист, ки барои ман бар зидди бадкирдорон истодагӣ намояд?
[17] Агар Худованд мададгори ман намебуд, кам монда буд, ки ҷонам дар олами хомӯшӣ сокин шавад.
[18] Вақте ки мегуфтам: «Пои ман мелағҷад», — эҳсони Ту, эй Худованд, маро дастгирӣ мекард.
[19] Вақте ки андешаҳоям андаруни ман биафзояд, тасаллиҳои Ту ҷонамро осудагӣ мебахшад.
[20] Оё курсии фасодҳо метавонад бо Ту рафоқат дошта бошад, ки он аз номи қонун ноинсофиро ба вуҷуд меоварад?
[21] Бар ҷони одил тӯда мешаванд, ва хуни бегуноҳро маҳкум мекунанд.
[22] Валекин Худованд қалъаи ман аст; ва Худои ман кӯҳпораи паноҳгоҳи ман аст.
[23] Ва ҷафои онҳоро бар онҳо хоҳад баргардонид, ва онҳоро ба ивази бадиашон нест хоҳад кард; Худованд Худои мо онҳоро нест хоҳад кард.