[1] Суруд. Таронаи банӣ‐Қӯраҳ. Барои сардори муғанниён бар сози маҳалат барои сароидан. Суруди таълимии Ҳеймони Эзроҳӣ.
[2] Худовандо, Худои наҷоти ман! Рӯзона фарьёд мекашам, шабона пеши Ту ҳастам.
[3] Бигзор дуоям пеши Ту бирасад; гӯши Худро сӯи тазаррӯи ман хам намо,
[4] Зеро ки ҷонам аз мусибатҳо сер гардидааст, ва ҳаётам ба гӯристон наздик шудааст.
[5] Аз фурӯравандагони гӯр ҳисоб шудаам; мисли марде гардидаам, ки маҷол надошта бошад.
[6] Дар миёни мурдагон андохта шудаам, мисли шаҳидоне ки дар қабр хобидаанд, ки онҳоро дигар ёд нахоҳӣ кард, ва онҳо аз дасти Ту дур афтодаанд.
[7] Маро дар чоҳи таҳтуттуроб, дар зулматҳо, дар қаърҳо гузоштаӣ.
[8] Хашми Ту бар ман қарор гирифтааст, ва бо ҳамаи туғьёнҳои Худ маро пахш кардаӣ. Село.
[9] Шиносҳоямро аз ман дур кардаӣ, маро дар назари онҳо нафратангез гардондаӣ; мисли бандӣ ҳастам, ва наметавонам берун оям.
[10] Чашмам аз бисьёрии мусибат хаста шудааст; тамоми рӯз Туро, эй Худованд, хондаам; кафҳоямро сӯи Ту дароз кардаам.
[11] Оё барои мурдагон кори аҷоибе хоҳӣ кард? Магар мурдагон бархоста, Туро ҳамд хоҳанд гуфт? Село.
[12] Оё эҳсони Ту дар қабр зикр хоҳад ёфт, ва ростии Ту дар дӯзах?
[13] Магар корҳои аҷоиби Ту дар зулмот дониста хоҳад шуд, ва адолати Ту дар кишвари фаромӯшӣ?
[14] Валекин ман сӯи Ту, эй Худованд, истиғоса мебарам, ва субҳидам дуоям пеши Ту меояд.
[15] Чаро, эй Худованд, ҷонамро фаромӯш мекунӣ, ва рӯи Худро аз ман пинҳон медорӣ?
[16] Ман ситамкаш ҳастам ва аз хурдсолӣ маҳкуми мамот шудаам; бимҳои Туро аз сар гузаронда, маъюс гардидаам.
[17] Ғазабҳои Ту бар ман гузаштааст; даҳшатҳои Ту кори маро тамом кардааст,
[18] Ҳар рӯз мисли об даври маро мегирад; ҳамааш якҷоя маро иҳота мекунад.
[19] Ёрон ва дӯстонро аз ман дур кардаӣ; ошноҳоям торикист.