[1] Суруди сууд. Довудро, эй Худованд, ба ёд ор, тамоми меҳнати ӯро,
[2] Ки ба Худованд қасам хӯрда буд, ба Қодири Яъқуб назр карда буд:
[3] «Зери сақфи хонаи худ дохил нахоҳам шуд, бар ҷойхоби худ нахоҳам баромад,
[4] Хоб ба чашмони худ нахоҳам дод, ва ғанаб ба мижгони худ,
[5] То даме ки мақоме барои Худованд пайдо кунам, ва масканҳо барои Қодири Яъқуб».
[6] Инак, дар бораи он дар Эфрот шунидаем, онро дар саҳрои Ёар ёфтаем.
[7] Ба масканҳои Ӯ меоем, ба қадамгоҳи Ӯ саҷда мекунем.
[8] Бархез, эй Худованд, ба оромгоҳи Худ биё, — Ту ва сандуқи шавкати Ту.
[9] Коҳинони Ту ҷомаи адолат хоҳанд пӯшид, ва порсоёни Ту тараннум хоҳанд кард.
[10] Ба хотири бандаи Худ Довуд, рӯи масеҳи Худро барнагардон.
[11] Худованд ба Довуд ба ростӣ қасам хӯрдааст, ва аз он нахоҳад баргашт: «Аз самари батни ту бар тахти ту хоҳам гузошт;
[12] Агар писаронат аҳди Маро нигоҳдорӣ кунанд, ва шаҳодати Маро, ки ба онҳо таълим хоҳам дод: писарони онҳо низ ба сурати абадӣ бар тахти ту хоҳанд нишаст».
[13] Зеро ки Худованд Сионро баргузидааст; онро барои нишемангоҳи Худ хостааст:
[14] «Ин аст оромгоҳи Ман ба сурати абадӣ; дар ин ҷо хоҳам нишаст, зеро ки онро хостаам.
[15] Ҳосилоташро баракат хоҳам дод, камбағалонашро аз нон сер хоҳам кард.
[16] Ва коҳинонашро ҷомаи наҷот хоҳам пӯшонид; ва порсоёнаш пайваста тараннум хоҳанд кард.
[17] Дар он ҷо шохи Довудро хоҳам сабзонид; чароғе барои масеҳи Худ хоҳам барафрӯхт.
[18] Душманони ӯро ҷомаи хиҷолат хоҳам пӯшонид; валекин бар ӯ тоҷи ӯ дурахшон хоҳад шуд».