<Забур 60

[1] Барои сардори муғанниён бар сози торнок. Таронаи Довуд.

[2] Тазаррӯи маро, эй Худо, бишнав, дуоямро иҷобат намо.

[3] Аз ақсои замин сӯи Ту мехонам, дар сурате ки дилам мадҳуш мешавад: маро ба кӯҳпорае ки аз ман баландтар аст, ҳидоят намо;

[4] Зеро ки Ту паноҳгоҳи ман будӣ, ва бурҷи қуввае аз душман.

[5] Дар хаймаи Ту то абад сокин хоҳам буд, ва дар зери сояи болҳои Ту паноҳ хоҳам ёфт. Село.

[6] Зеро ки Ту, эй Худо, назрҳои маро шунидаӣ, ва мероси тарсгорони исми Худро ато кардаӣ.

[7] Рӯзҳо бар рӯзҳои подшоҳ биафзой, ва солҳои ӯро то абадуддаҳр.

[8] Ӯ то абад ба ҳузури Худо хоҳад нишаст; эҳсон ва ростиро амр фармо, ки ӯро нигаҳбонӣ кунанд.

[9] Ва ман исми Туро то абад хоҳам сароид, чун ҳар рӯз назрҳои худро адо намоям.