<Забур 81

[1] Таронаи Ософ. Худо дар анбӯҳи худоён истодааст; дар миёни худоён доварӣ мекунад.

[2] То ба кай ноинсофона доварӣ хоҳед кард? Ва нисбат ба шарирон рӯбинӣ хоҳед кард? Село.

[3] Ба бенавоён ва ятимон додгарӣ намоед; мазлумон ва мискинонро сафед кунед;

[4] Бенаво ва камбағалро раҳо кунед: аз дасти шарирон халосӣ диҳед.

[5] Намедонанд ва намефаҳманд, дар торикӣ роҳ мераванд; ҳамаи асосҳои замин ба ларза омадааст.

[6] Ман гуфтам: «Шумо худоён ҳастед, ва ҳамаатон — писарони Хаққи Таоло.

[7] Аммо ҳамчун одамизод хоҳед мурд, ва чун яке аз мирон фурӯ хоҳед ғалтид».

[8] Бархез, эй Худо, заминро доварӣ намо; зеро ки Ту молики ҳамаи халқҳо ҳастӣ.