<Забур 119

[1] Суруди сууд. Дар тангии худ сӯи Худованд хондам, ва маро иҷобат намуд.

[2] Худовандо! Ҷонамро аз лабҳои дурӯғгӯй халосӣ деҳ, ва аз забони ҳилагар.

[3] Чӣ чизе ба ту хоҳад дод ва чӣ чизе ба ту хоҳад афзуд, эй забони ҳилагар?

[4] Тирҳои тези марговар бо ахгарҳои ратам.

[5] Вой бар ҳолам, ки дар Машах маъво гирифтаам, назди хаймаҳои Қедор сокин шудаам.

[6] Дер гоҳ ҷонам бо бадхоҳони сулҳу осоиштагӣ сокин буд.

[7] Ман сулҳҷӯ ҳастам, ва ҳангоме ки сухан меронам, онҳо рӯй ба ҷанг меоваранд.