[1] Барои сардори муғанниён. Суруди банӣ‐Қӯраҳ бар сози аломӯт.
[2] Худо паноҳгоҳ ва қуввати мост, мададгоре ки дар тангиҳо зуд пайдо мешавад;
[3] Бинобар ин нахоҳем тарсид, агарчи замин мубаддал шавад, кӯҳҳо дар қаъри баҳрҳо ба ҷунбиш оянд,
[4] Обҳои он хурӯшида, туғьён кунанд, ва кӯҳҳо аз ғалаёни он мутазалзил шаванд. Село.
[5] Ҷӯйҳои наҳр шаҳри Худоро хурсанд мекунанд, ки он муқаддастарини масканҳои Ҳаққи Таолост.
[6] Худо андаруни он аст, он фурӯ нахоҳад ғалтид: субҳидам Худо ба он мадад хоҳад кард.
[7] Халқҳо хурӯш бардоштанд; мамлакатҳо фурӯ ғалтиданд: Ӯ овози Худро дод, ва замин ба ларза афтод.
[8] Худованди лашкарҳо бо мост, Худои Яъқуб паноҳгоҳи мост. Село.
[9] Биёед, ба корномаҳои Худованд назар андозед, ки харобиҳо бар замин овардааст:
[10] Ба ҷангҳо то ақсои замин хотима дода, камонро шикастааст ва найзаро пора кардааст, аробаҳоро ба оташ сӯзондааст.
[11] «Бозистед ва бидонед, ки Ман Худо ҳастам: дар миёни халқҳо барафрохта хоҳам шуд, бар замин барафрохта хоҳам шуд».
[12] Худованди лашкарҳо бо мост, Худои Яъқуб паноҳгоҳи мост. Село.