<Забур 121

[1] Суруди сууди Довуд. Шод шудам, вақте ки ба ман гуфтанд: «Ба хонаи Худованд биравем».

[2] Пойҳои мо назди дарвозаҳои ту истодааст, эй Ерусалим, —

[3] Ерусалими ободон, ҳамчун шаҳре ки комилан ба ҳам пайвастааст, —

[4] Ки ба он ҷо сибтҳо, сибтҳои Худованд, сууд мекарданд, то ки, мувофиқи шаҳодати Исроил, исми Худовандро ҳамд гӯянд;

[5] Зеро ки дар он ҷо курсиҳои доварӣ меистод, курсиҳои хонадони Довуд.

[6] Барои Ерусалим сулҳу осоиштагӣ талаб кунед: бигзор дӯстдорони ту некрӯз бошанд!

[7] Бигзор сулҳу осоиштагӣ дар истеҳкомҳои ту бошад, ва некрӯзӣ дар қасрҳои ту!

[8] Ба хотири бародаронам ва ёронам мегӯям, ки сулҳу осоиштагӣ бар ту бод!

[9] Ба хотири хонаи Худованд Худои мо барои ту некӯӣ металабам.