[1] Таронаи Довуд. Сӯи Ту, эй Худованд, ҷонамро баланд мекунам.
[2] Эй Худои ман! Ба Ту таваккал кардаам, хиҷил нахоҳам шуд, душманонам бар ман тантана нахоҳанд кард;
[3] Ҳамаи умедворони Ту низ хиҷил нахоҳанд шуд; онҳое ки бесабаб хиёнат мекунанд, хиҷил хоҳанд шуд.
[4] Роҳҳои Худро, эй Худованд, ба ман маълум намо, тариқҳои Худро ба ман таълим деҳ.
[5] Ба ростии Худ маро ҳидоят намо, ва маро таълим деҳ, зеро ки Ту Худои наҷоти ман ҳастӣ; ҳар рӯз ба Ту умедворам.
[6] Худовандо! Марҳаматҳо ва эҳсонҳои Худро ба ёд ор, зеро ки онҳо аз азал буданд.
[7] Хатоҳои ҷавонӣ ва ҷиноятҳои маро ба ёд наор; аз рӯи эҳсони Худ Ту маро ёд кун, ба хотири меҳрубонии Худ, эй Худованд!
[8] Худованд некӯ ва росткор аст, бинобар ин ба хатокорон роҳ нишон медиҳад,
[9] Ҳалимонро ба роҳи инсоф меандозад, ва ба ҳалимон тариқи Худро таълим медиҳад.
[10] Ҳамаи роҳҳои Худованд марҳамат ва ростист, барои онҳое ки аҳди Ӯ ва шаҳодоти Ӯро риоя мекунанд.
[11] Ба хотири исми Худ, эй Худованд, гуноҳи маро биомурз, гарчанде ки бузург аст.
[12] Кист он касе ки аз Худованд метарсад? Варо ӯ ба роҳе ки интихоб намудааст, ҳидоят хоҳад кард.
[13] Ҷони вай дар некӣ сокин хоҳад шуд, ва зурьёти вай вориси замин хоҳанд буд.
[14] Сирри Худованд бо тарсгорони Ӯст, ва аҳди Худро ба онҳо маълум мекунад.
[15] Чашмонам ҳамеша сӯи Худованд аст, зеро ки Ӯ пойҳои маро аз дом берун меоварад.
[16] Ба ман лутф намо, ва ба ман марҳамат намо, зеро ки танҳо ва мискин ҳастам.
[17] Ғуссаҳои дилам афзудааст; маро аз мусибатҳоям берун ор;
[18] Ба мискинӣ ва азоби ман назар кун, ва ҳамаи хатоҳоямро биомурз.
[19] Ба душманонам назар андоз, ки чӣ қадар бисьёр шудаанд, ва чӣ гуна кинаи шадиде ба ман меварзанд.
[20] Ҷонамро муҳофизат намо, ва маро халосӣ деҳ, то хиҷил нашавам, зеро ки ба Ту паноҳ бурдаам.
[21] Бигзор беайбӣ ва росткорӣ нигаҳбони ман бошанд, зеро ки ба Ту умед мебандам.
[22] Исроилро, эй Худованд, аз ҳамаи тангиҳои вай раҳоӣ деҳ.