<Забур 114

[1] Худовандро дӯст медорам, зеро ки овози маро, зориҳои маро мешунавад;

[2] Зеро ки гӯши Худро сӯи ман хам намудааст, бинобар ин тамоми умри худ Ӯро хоҳам хонд.

[3] Камандҳои мамот маро фаро гирифт ва азобҳои гӯр маро дарьёфт; ба тангӣ ва ғаму ғусса дучор шудам.

[4] Он гоҳ исми Худовандро хондам: «Лутфан, эй Худованд, ҷонамро бираҳон».

[5] Худованд бахшанда ва одил аст; ва Худои мо раҳмон аст.

[6] Худованд соддадилонро нигоҳдорӣ мекунад: ранҷур будам, ва маро наҷот дод.

[7] Эй ҷонам, ба оромии худ баргард, зеро ки Худованд ба ту таваҷҷӯҳ намудааст.

[8] Зеро ки ҷонамро аз мамот халосӣ додаӣ, чашмамро аз ашк, поямро аз лағҷидан.

[9] Пеши Худованд дар замини зиндаҳо роҳ хоҳам рафт.