<Zebûr 59

[1] Min xilaz ke ji dijminêd min, Xwedêyê min! Min xwey ke ji yêd miqabilî min.

[2] Min xilaz ke ji bêolkira, min azad ke ji xûnxura.

[3] Çimkî va ye, xwe li min telandine, zordar miqabilî min civîyane, lê Xudan ne bona gune û xirabîyêd min,

[4] cîyê heqî-neheq ser minda digirin, k'arê xwe dikin. R'abe hewara min û dîna Xwe bidê.

[5] Tu Xudan, Xwedêyê Ordîya, Xwedêyê Îsraêl, r'abe dîwana h'emû mileta bike, yêd nep'ake xayîn neyê r'e'mê. (Sela)

[6] Êvarê ew vediger'in, mîna kûç'ika dikine gir'e-mir' û dor bajêr ew diger'in.

[7] Binihêr'e ew devê xwe çawa vedikin, lêvêd wanda şûr hene, «K'î wê bibihê?» ew dibêjin.

[8] Lê Tu Xudan, ser wan dik'enî, h'emû p'ûtp'arista dikî pêk'enî.

[9] Ez dîna xwe didime Te, qewata min, çimkî Xwedê ye kela min.

[10] Xwedêyê bi h'uba Xwe minr'a bigihîne, Xwedê wê dilê min ser dijmin şa ke.

[11] Wan nekuje, ku cime'ta min bîr neke, bi qewata Xwe wan bela-belayî ke, dever'ûya bavêje, ya Xudan, mert'ala me.

[12] De bira ew bona guneyê devê xwe û xebera lêvê xwe, k'ubarîya xweda bêne girtinê, bona wan nifir'a û derewêd ku ew dikin.

[13] Wan gever ke Tu pê hêrsê, wan gever ke, ku k'ok lê bên. Bira t'emamîya dinê bizanibe, ku Xwedê xweyîtîyê Aqûb dike. (Sela)

[14] Êvarê ew vediger'in, mîna kûç'ika dikin mir'în û dor bajêr ew diger'in.

[15] Bona xurek ew diger'in ku nabînin, dikin kastîn.

[16] Lê belêezê , pesinê qewata Te bidim û sibehê eşqî h'uba Te bistirêm, çimkî Te xweyîtî li min kir, r'ojêd tengasîyêda minr'a bûyî sit'ar.

[17] Qewata min! Eşqî Te ezê bistirêm, çimkî Xwedê ye kela min, Xwedê ye xweyê h'uba amin.