<Zebûr 115

[1] Ne ku me Xudan, ne ku me, lê r'ûmetê bide navê Xwe, bona h'ub û aminîya Xwe.

[2] Çima p'ûtp'arist bêjin: «K'anê Xwedêyê wan?»

[3] Xwedêyê me li e'zmên e, Ew çi dixwaze wê jî dike.

[4] Lê p'ûtêd wan zêr' û zîv in, kirêd destêd mêriv in.

[5] Devê wan hene nak'êlimin, ç'e'vêd wan hene nabînin,

[6] guhê wan hene nabihên, pozê wan hene bînê hilnadin.

[7] Destêd wan hene nap'elînin, nigêd wan hene ew nager'in û ji gewrîya xwe deng dernaxin.

[8] Yêd wan çêdikin wê bibine mîna wan û usa jî h'emûyêd ku wanda guman in.

[9] Gelî Îsraêlîya! Xudanda guman bin, Ew e k'omekdar û mert'ala we.

[10] Mala Harûn! Xudanda guman be, Ew e k'omekdar û mert'ala we.

[11] Gelî Xwedêxofa! Xudanda guman bin, Ew e k'omekdar û mert'ala we.

[12] Xudan me bîr tîne û me pîroz dike, wê mala Îsraêl pîroz ke, wê mala Harûn pîroz ke,

[13] wê xwedêxofa pîroz ke, biç'ûka jî t'evî mezina.

[14] Bira Xudan we zêde ke, we û ewledêd weva.

[15] Dua li we be ji Xudan, e'firandarê e'rd û e'zman.

[16] E'zman e'zmanêd Xudan in, lê e'rd Wî da merivayê.

[17] Mirî pesinê Xudan nadin, k'îjan ku li warê ker' û lal in.

[18] Lê emê pesinê Xudan bidin, ji nihava h'eta-h'etayê. Halêlûya!