<Zebûr 141

[1] Ya Xudan! Ez gazî Te dikim, zû hewara min were, guh bide dengê min, gava ez gazî Te dikim.

[2] Bira duayê min mîna bixûrê li ber Te bê qebûlkirinê, destê xwe jî ku bilind dikim, bibe mîna dîyarîya êvarê .

[3] Ya Xudan, nobedar bide li ber devê min û dergehê devê min Tu xwey ke.

[4] Nehêle dilê min pey xirabîyê k'eve, wekî ez t'evî kirê neheqa nebim, tiştêd xirab nekim, xwarinêd wane xweş te'm nekim.

[5] Bira yê r'ast min şîret ke, ew yek şîrinayî ye, bira min hilê, ew yek r'ûnê xas e û bira serê min t'exsîr neke, lê duayêd min, miqabilî kirê merivêd xirab e.

[6] Gava serwêrêd wan zinarada bik'evin, hingê ewê gotinêd min fe'm bikin, ku xweş in.

[7] Çawa e'rdê r'akirîyî, r'êz-r'êz kirî qelaştî, hestûyêd wanê jî ber devê gor'ê bela-belayî bin.

[8] Lê belê, Xudan Xweyo! Ç'e'vê min li Te ye, Tu yî gumana min, min ji ber Xwe nevêje.

[9] Tu min ji wan t'elêd bona min hazirkirî û qeydêd wane ku neheqîyê dikin xwey ke.

[10] Nep'akê xwexa bik'evine t'or'a xwe, lê ezê derbaz bim her'im.