Zebûr 140
[1] Ya Xudan, ji merivê xirab min xilaz ke û ji yê zulmdar Tu min xwey ke.
[2] Ew dilê xweda xirabîyê dişêwirin û her r'oj şer'a t'evr'adikin.
[3] Mîna me'ra zimanê xwe tûj dikin, je'ra me'rê teyar bin lêvêd xweda xwey dikin . (Sela)
[4] Ya Xudan, h'evza min ji nep'aka bike û ji yê zulmdar Tu min xwey ke, ewê ku şêwir dikin, nig bavêjine ber min.
[5] K'ubara bona min qeyd û şirît veşartin, t'or' r'axistine ser r'ê, t'ele danîn bona min. (Sela)
[6] Min gote Xudan: «Tu î Xwedê min», ya Xudan, dengê hêwarza min bibihê!
[7] Xudan Xweyo, qewata azadîya min! Sîya serê min î, r'oja şêr'da.
[8] Ya Xudan, xwestinêd nep'aka neynî sêrî, fikirêd wane xirab wanr'a li hev neynî, ku ew nekin k'ubarî. (Sela)
[9] Bira neyarêd dora min ser nek'evin, gef-gur'îya wan bê serê wan.
[10] Bira şelê agir ser wanda bibare, wan bavêje bîrêd k'ûr, ku ew îdî r'anebin.
[11] Bira cîyê buxdanbêj dinyayêda t'une be, bira xirabîya wî bibe t'or', wî unda ke.
[12] Zanim Xudan berê Xwe dide belengaza, dîwanêda k'esîbar'a heqîyê dike.
[13] E'se bêsûcê şikirîyê bidine navê Te û r'astê li ber ç'e'vê Te bidebirin.