Zebûr 2
[1] Çima p'ûtp'arist diqilqilin û milet badîhewa t'ivdîrê dikin?
[2] P'adşêd dinyayê hevr'a r'adibin, serwêr t'evîhev dişêwirin, davêjine Xudan û K'ifşkirîyê Wî, dibêjin:
[3] «Qeyd-zincîrêd wan em bişkênin û xwe ji destêd wan xilaz kin».
[4] Yê ser k'ursîya e'zmên wan dik'ene û Xudan wan dike k'en û qerfane.
[5] Hingê bi hêrs li wan dike xeberdane k'în-boxîyê wan dike nava sawane:
[6] «Min P'adşê Xwe t'estîq kirîye, li wî ç'îyayê Xweyî pîroz, ku Sîyon e».
[7] P'adşê got: «Ezê bikim qirare, Xudan vekir Minr'a biryare: ‹Tu Kur'ê Min î, îro Minr'a Tu bûyî .
[8] De bike Tu ji Min bixwaze, mileta Ez Ter'a bikim ware, her çar qulbe Ter'a mal û mik'an e.
[9] Pê şiva h'esinî Tê wan bih'incir'înî û mîna cêr' wan hûrdexweşî kî›» .
[10] De niha fe'm bikin, gelî p'adşa, serwêrêd e'rdê werine ser h'işa!
[11] Bi xof xulamtîyê Xudanr'a bikin, ji dest sawa Wî bilerizin,
[12] Kur' r'amûsin ku hêrs nek'eve, ku r'êda ji we kes unda nebe, gava hêrsa Wî nişkêva r'abe. Xwezî li h'emûyêd xwe dispêrine Wî .