[1] זינגט צו ה׳ אַ נײַ געזאַנג, זינגט צו ה׳, די גאַנצע ערד.
[2] זינגט צו ה׳, בענטשט זײַן נאָמען, זײט מבֿשׂר פֿון טאָג צו טאָג זײַן ישועה.
[3] דערצײלט צװישן די פֿעלקער זײַן כּבֿוד, צװישן אַלע אומות זײַנע װוּנדער.
[4] װאָרעם גרױס איז ה׳, און זײער געלױבט, ער איז פֿאָרכטיק איבער אַלע ג‑טער;
[5] װאָרעם די ג‑טער פֿון אַלע פֿעלקער זײַנען נישטיק, און ה׳ האָט די הימלען געמאַכט.
[6] גלאַנץ און שײנקײט זײַנען פֿאַר זײַן פּנים, שטאַרקײט און פּראַכט אין זײַן מִקדָש.
[7] גיט צו ה׳, איר משפּחות פֿון די פֿעלקער, גיט צו ה׳ כּבֿוד און שטאַרקײט.
[8] גיט צו ה׳ דעם כּבֿוד פֿון זײַן נאָמען, ברענגט אַ מִנְחָה, און קומט אין זײַנע הױפֿן.
[9] בוקט זיך צו ה׳ מיט הײליקן אָפּשײַ, ציטערט פֿאַר אים, די גאַנצע ערד.
[10] זאָגט צװישן די פֿעלקער: ה׳ טוט קיניגן; אױך איז באַפֿעסטיקט די װעלט, זי זאָל זיך נישט װאַקלען, ער װעט משפּטן די פֿעלקער מיט יושר.
[11] זאָלן זיך פֿרײען די הימלען, און זאָל לוסטיק זײַן די ערד, זאָל דונערן דער ים מיט זײַן פֿולקײט.
[12] זאָל פֿרײלעך זײַן דאָס פֿעלד און אַלץ װאָס דערין; דענצמאָל זאָלן זינגען אַלע בײמער פֿון װאַלד;
[13] פֿאַר ה׳, װאָרעם ער קומט, װאָרעם ער קומט משפּטן די ערד; ער װעט משפּטן די װעלט מיט גערעכטיקײט, און די פֿעלקער מיט זײַן װאָרהאַפֿטיקײט.