[1] קומט, לאָמיר זינגען צו ה׳, לאָמיר שאַלן צום פֿעלדז פֿון אונדזער הילף.
[2] לאָמיר קומען פֿאַר זײַן פּנים מיט דאַנק, מיט געזאַנגען לאָמיר שאַלן צו אים.
[3] װאָרעם אַ גרױסער אֵל איז ה׳, און אַ גרױסער מלך איבער אַלע ג‑טער,
[4] װאָס אין זײַן האַנט זײַנען די גרונטן פֿון דער ערד, און די הײכן פֿון די בערג זײַנען זײַנע;
[5] װאָס דער ים איז זײַנער, און ער האָט אים געמאַכט; און די יבשה האָבן געפֿורעמט זײַנע הענט.
[6] קומט, לאָמיר זיך בוקן און בײגן, לאָמיר קניִען פֿאַר ה׳ אונדזער באַשעפֿער.
[7] װאָרעם ער איז אלוקינו, און מיר דאָס פֿאָלק פֿון זײַן פֿיטערונג, און די שאָף פֿון זײַן האַנט; װען איר װאָלט הײַנט צוהערן צו זײַן קֹול!
[8] מאַכט נישט האַרט אײַער האַרץ װי בײַ מריבֿה, װי אין טאָג פֿון מַסָה אין דער מדבר,
[9] בעת אײַערע עלטערן האָבן מיך געפּרוּװט, מיך פּראָבירט, הגם זײ האָבן געזען מײַן װערק.
[10] פֿערציק יאָר האָב איך מיך געעקלט מיטן דור, און האָב געזאָגט: אַ פֿאָלק מיט פֿאַרפֿירטע הערצער זײַנען זײ, און זײ װײסן נישט מײַנע װעגן;
[11] װאָס דערום האָב איך געשװאָרן אין מײַן צאָרן, אױב זײ װעלן קומען אין מײַן רוּונג!