[1] אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען; פֿון שלמהן. אַז ה׳ בױט נישט אַ הױז, אומזיסט מיִען זיך זײַנע בױערס אױף אים; אַז ה׳ היט נישט אַ שטאָט, אומזיסט װאַכט דער שומר.
[2] אומזיסט אײַך, איר װאָס פֿעדערט אײַך אױפֿצושטײן, װאָס זיצט-אױף שפּעט, װאָס עסט ברױט מיט מאַטערניש; אַזױ װאָס גיט ער זײַן באַליבטן אין שלאָף.
[3] זע, די אַרב פֿון ה׳ זײַנען קינדער, דער שׂכַר איז פֿרוכט פֿון לײַב.
[4] װי פֿײַלן אין דער האַנט פֿון גיבור, אַזױ זײַנען קינדער פֿון דער יוגנט.
[5] װױל צו דעם מאַן װאָס האָט אָנגעפֿילט זײַן פֿײַלבײַטל מיט זײ! זײ װעלן נישט פֿאַרשעמט װערן, אַז זײ װעלן רעדן מיט די פֿײַנט אין טױער.
תְּהִלִּים — Chapters
123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150