[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, פֿאַר ידותון; אַ מיזמור פֿון דָוִדן.
[2] איך האָב געזאָגט: איך װעל היטן מײַנע װעגן פֿון צו זינדיקן מיט מײַן צונג; איך װעל האַלטן אַ שלאָס אױף מײַן מױל, בעת דער רשע איז פֿאַר מיר.
[3] איך בין שטיל אַנטשטומט געװען, איך האָב געשװיגן, אָן גוטס, און מײַן װײטאָג איז געװען אײַנגעהאַלטן.
[4] איז מײַן האַרץ אין מיר הײס געװאָרן, האָט אין מײַן געמיט זיך אַ פֿײַער צעברענט; האָב איך גערעדט מיט מײַן צונג:
[5] לאָז מיך װיסן, ה׳, מײַן סוף, און די מאָס פֿון מײַנע טעג, װאָס זי איז, לאָמיך װיסן װי פֿאַרגײיִק איך בין.
[6] זע, װי אַ שפּאַן האָסטו געמאַכט מײַנע טעג, און מײַן געדױער איז װי גאָרנישט קעגן דיר; פֿאַר װאָר, אַ בלױזער הױך װאָס באַשטײט איז איטלעכער מענטש. סֶלָה.
[7] בלױז װי אַן אָפּדוכט גײט אום דער מענטש, בלױז אומנישט טומלען זײ; ער קלײַבט, און ער װײס נישט װער דאָס װעט אײַנזאַמלען.
[8] און אַצונד, װאָס זאָל איך האָפֿן, אָ אֲדֹנָי? מײַנע האָפֿענונג איז צו דיר.
[9] זײַ מיך מציל פֿון אַלע מײַנע פֿאַרברעכן; זאָלסט מיך נישט מאַכן צום שפּאָט פֿון דעם נידערטרעכטיקן.
[10] איך בין שטום, איך עפֿן נישט מײַן מױל, װאָרעם דו האָסט עס געטאָן.
[11] טו אָפּ פֿון מיר דײַן פּלאָג, פֿון דעם שטרײַט פֿון דײַן האַנט װער איך פֿאַרלענדט.
[12] װאָלסטו מיט שטראָפֿרײד געמוסרט דעם מענטשן פֿאַר זינד! אָבער מאַכסט צעקריכן װי מאָיל זײַן שײנקײט. בלױז אַ הױך איז איטלעכער מענטש. סֶלָה.
[13] הער צו מײַן תּפֿילה, ה׳, און מײַן געשרײ פֿאַרנעם; אױף מײַן טרער זאָלסטו נישט שװײַגן; װאָרעם אַ פֿרעמדער בין איך בײַ דיר, אַן אײַנגעװאַנדערטער װי אַלע מײַנע עלטערן.
[14] קוק אַװעק פֿון מיר, און לאָמיך זיך אױפֿמונטערן, אײדער איך װעל אַװעקגײן און מער נישט זײַן.