[1] פֿון דָוִדן. צו דיר, ה׳, הײב איך אױף מײַן זעל.
[2] מײַן ג-ט, אױף דיר פֿאַרזיכער איך מיך, לאָמיך נישט פֿאַרשעמט װערן, זאָלן נישט קװעלן אױף מיר מײַנע פֿײַנט.
[3] יאָ, אַלע װאָס האָפֿן אױף דיר זאָלן נישט פֿאַרשעמט װערן; פֿאַרשעמט װערן זאָלן די װאָס פֿעלשן פֿאַר גאָרנישט.
[4] דײַנע װעגן, ה׳, מאַך מיך װיסן, דײַנע שטעגן לערן מיך.
[5] פֿיר מיך אין דײַן אמת, און לערן מיך, װאָרעם דו ביסט דער אלֹקים פֿון מײַן הילף; צו דיר האָב איך געהאָפֿט אַ גאַנצן טאָג.
[6] דערמאָן, ה׳, דײַן דערבאַרעמונג און דײַנע חסדים, װאָרעם זײ זײַנען פֿון אײביק אָן.
[7] די זינד פֿון מײַן יוגנט און מײַנע פֿאַרברעכן זאָלסטו נישט דערמאָנען; לױט דײַן חֶסֶד דערמאָן זיך דו אָן מיר, פֿון װעגן דײַן גוטסקײט, ה׳.
[8] גוט און רעכטפֿאַרטיק איז ה׳, דערום אױסלערנט ער די זינדיקע דעם װעג.
[9] ער פֿירט די שטילע אין גערעכטיקײט, און לערנט די שטילע זײַן װעג.
[10] אַלע װעגן פֿון ה׳ זײַנען חֶסֶד און טרײַשאַפֿט צו די װאָס היטן זײַן ברית און זײַנע צײגנים.
[11] פֿון װעגן דײַן נאָמען, ה׳, זאָלסטו פֿאַרגעבן מײַן זינד, װאָרעם זי איז גרױס.
[12] װער נאָר אַ מאַן װאָס פֿאָרכט ה׳, װעט ער אים װײַזן דעם װעג װאָס ער זאָל װײלן.
[13] זײַן זעל װעט רוען אין גוטס, און זײַן זאָמען װעט אַרבן דאָס לאַנד.
[14] ה׳ס פֿאַרטרױטקײט איז מיט די װאָס פֿאָרכטן אים, און זײַן ברית, כּדי זײ צו לערנען.
[15] מײַנע אױגן זײַנען תּמיד צו ה׳, װאָרעם ער ציט אַרױס פֿון נעץ מײַנע פֿיס.
[16] קער זיך צו מיר, און לײַטזעליק מיך, װאָרעם עלנד און אָרים בין איך.
[17] די צרות פֿון מײַן האַרצן האָבן זיך אױסגעברײט, פֿון מײַנע דריקענישן ציִ מיך אַרױס.
[18] זע מײַן פּײַן און מײַן מאַטערניש, און פֿאַרגיב אַלע מײַנע זינד.
[19] זע װי מײַנע שָׂונאים זײַנען פֿיל, און די אומגערעכטע פֿײַנטשאַפֿט װאָס זײ האָבן מיך פֿײַנט.
[20] היט מײַן זעל און זײַ מיך מציל, לאָמיך נישט פֿאַרשעמט װערן, װײַל איך שיץ מיך אין דיר.
[21] זאָל ערלעכקײט און רעכטפֿאַרטיקײט מיך באַהיטן, װאָרעם איך טו האָפֿן צו דיר.
[22] דערלײז, אלֹקים, יִשׂרָאֵל פֿון אַלע זײַנע צרות.