[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; פֿון דָוִדן אַ מיזמור. אלֹקים פֿון מײַן לױב, זאָלסט נישט שװײַגן.
[2] װאָרעם אַ בײז מױל און אַ מױל פֿון באַטרוג האָבן זײ געעפֿנט אױף מיר; זײ האָבן גערעדט צו מיר מיט אַ צונג פֿון ליגן.
[3] און מיט רײד פֿון שׂינאה האָבן זײ מיך אַרומגערינגלט, און געשטריטן קעגן מיר פֿאַר אומזיסט,
[4] פֿאַר מײַן ליבשאַפֿט פֿײַנטן זײ מיך, בעת איך בין לױטער געבעט.
[5] און זײ האָבן מיר אָפּגעטאָן אַ רָעה פֿאַר אַ טובֿה, און שׂינאה פֿאַר מײַן ליבשאַפֿט.
[6] זעץ אָן אױף אים אַ רשע, און אַן אָנקלאָגער זאָל שטײן בײַ זײַן רעכטער זײַט.
[7] אַז ער װערט געמשפּט, זאָל ער אַרױסגײן שולדיק, און זײַן תּפֿילה זאָל װערן צו זינד.
[8] זײַנע טעג זאָלן זײַן װינציק, זײַן אָפּגעשפּאָרטס זאָל צונעמען אַן אַנדערער.
[9] זײַנע קינדער זאָלן װערן יתומים, און זײַן װײַב אַן אַלמנה.
[10] און װאָגלען זאָלן װאָגלען זײַנע קינדער, און בעטלען, און זוכן ברױט פֿון זײערע חורבֿות אַרױס.
[11] פֿאַרנעמען זאָל אַ בַעַל-חובֿ אַלץ װאָס ער האָט, און פֿרעמדע זאָלן אַװעקרױבן זײַן מי.
[12] קײנער זאָל נישט נײַגן צו אים גענאָד, און קײנער זאָל נישט לײַטזעליקן זײַנע יתומים.
[13] זײַן נאָכקום זאָל פֿאַרשניטן װערן; אין אַנדער דור זאָל זײער נאָמען זײַן אױסגעמעקט.
[14] זאָל די זינד פֿון זײַנע פֿאָטערס דערמאָנט װערן פֿאַר ה׳, און דער חטא פֿון זײַן מוטער זאָל נישט פֿאַרמעקט װערן;
[15] זײ זאָלן זײַן אַנטקעגן ה׳ תּמיד, און ער זאָל פֿאַרשנײַדן פֿון דער ערד זײער געדעכעניש.
[16] פֿאַר װאָס ער האָט נישט געדאַכט צו טאָן חֶסֶד, און ער האָט גערודפֿט דעם אָרעמאַן און דעם אבֿיון, און דעם װאָס זײַן האַרץ איז באַטריבט, צו טײטן.
[17] יאָ, ער האָט ליב געהאַט די קללה, טאָ זאָל זי אים אָנקומען; און ער האָט נישט געװוּנטשן קײן ברכה, טאָ זאָל זי װײַט זײַן פֿון אים.
[18] און ער האָט אָנגעטאָן די קללה װי זײַן קלײד, טאָ זאָל זי אַרײַן װי װאַסער אין זײַנע אינגעװײד, און װי אײל אין זײַנע בײנער.
[19] זאָל זי אים זײַן װי אַ בגד װאָס ער טוט אָן, און פֿאַר אַ גאַרטל זאָל ער עס אָנגורטן תּמיד.
[20] דאָס זאָל זײַן דער לױן פֿון ה׳ צו מײַנע שָׂונאים, און צו די װאָס רעדן בײז אַקעגן מײַן זעל.
[21] און דו ה׳ אֲדֹנָי, טו מיט מיר פֿון דײַן נאָמען װעגן, װײַל דײַן חֶסֶד איז גוט, זײַ מיך מציל.
[22] װאָרעם אָרים און באַדערפֿטיק בין איך, און מײַן האַרץ איז צעלעכערט אין מיר.
[23] אַזױ װי אַ שאָטן װען ער נײַגט זיך, פֿאַרגײ איך, איך בין אָפּגעטרײסלט געװאָרן װי אַ הײשעריק.
[24] מײַנע קני שטרױכלען פֿון פֿאַסטן, און מײַן לײַב איז אָפּגעצערט, אָן פֿעטקײט.
[25] און איך בין געװאָרן אַ חרפּה בײַ זײ, אַז זײ זעען מיך, שאָקלען זײ זײער קאָפּ.
[26] שטײ מיר בײַ, ה׳ מײַן ג-ט, העלף מיך לױט דײַן גענאָד.
[27] און זאָלן זײ װיסן אַז דאָס איז דײַן האַנט, אַז דו, ה׳, האָסט דאָס געטאָן.
[28] זאָלן זײ שילטן, און דו זאָלסט בענטשן; אַז זײ שטײען אױף, זאָלן זײ פֿאַרשעמט װערן, און דײַן קנעכט זאָל זיך פֿרײען.
[29] זאָלן מײַנע פֿײַנט זיך באַקלײדן מיט שאַנד, און אָנטאָן װי אַ מאַנטל זײער בושה.
[30] איך װעל געבן גרױס דאַנק צו ה׳ מיט מײַן מױל, און צװישן פֿיל מענטשן װעל איך אים לױבן.
[31] װאָרעם ער שטײט בײַ דער רעכטער האַנט פֿון באַדערפֿטיקן, צו העלפֿן פֿון די װאָס פֿאַרמשפּטן זײַן זעל.