[1] לױב ה׳, מײַן זעל; ה׳ מײַן ג-ט, ביסט גרױס ביז גאָר, אין גלאַנץ און שײנקײט ביסטו אָנגעקלײדט.
[2] דער װאָס װיקלט זיך אין ליכט װי אין אַ מאַנטל, װאָס שפּרײט אױס די הימלען װי אַ פֿאָרהאַנג.
[3] װאָס באַלקנט מיט װאַסער זײַנע אײבערשטובן; װאָס מאַכט װאָלקנס פֿאַר זײַן רײַטװאָגן, װאָס גײט אױף די פֿליגלען פֿון װינט.
[4] װאָס מאַכט זײַנע שלוחים די װינטן, זײַנע משרתים – פֿלאַקעריק פֿײַער.
[5] ער האָט געגרונטפֿעסט די ערד אױף אירע געשטעלן, זי זאָל זיך נישט װאַקלען, אײביק און שטענדיק.
[6] דעם תּהום, אים האָסטו װי אַ קלײד איבערגעדעקט; איבער די בערג זײַנען געשטאַנען די װאַסערן.
[7] פֿון דײַן אָנגעשרײ זײַנען זײ אַנטלאָפֿן, פֿון קֹול פֿון דײַן דונער האָבן זײ אַװעקגעאײַלט –
[8] בערג האָבן זיך אױפֿגעהױבן, טאָלן האָבן גענידערט – צו דעם אָרט װאָס דו האָסט געגרונטפֿעסט פֿאַר זײ.
[9] האָסט געמאַכט אַ גבֿול װאָס זײ זאָלן נישט אַריבערגײן, כּדי זײ זאָלן נישט װידער באַדעקן די ערד.
[10] ער איז דער װאָס שיקט קװאַלן אין די טאָלן, זײ זאָלן גײן צװישן די בערג.
[11] זײ טרינקען אָן אַלע חיות פֿון פֿעלד, די װאַלדאײזלען שטילן זײער דאָרשט.
[12] לעבן זײ רוען די פֿױגלען פֿון הימל, פֿון צװישן די צװײַגן גיבן זײ אַרױס אַ קֹול.
[13] ביסט דער װאָס טרינקט אָן די בערג פֿון זײַנע אײבערשטובן; פֿון דער פֿרוכט פֿון דײַנע טוּונגען װערט געזעטיקט די ערד.
[14] ער מאַכט שפּראָצן גראָז פֿאַר דער בהמה, און הײ פֿאַר די אַרבעטפֿי פֿון דעם מענטשן, כּדי אַרױסצוציען ברױט פֿון דער ערד;
[15] און װײַן װאָס דערפֿרײט דעם מענטשנס האַרץ, צו מאַכן גלאַנצן דעם פּנים מער װי אײל; און ברױט װאָס לענט אונטער דעם מענטשנס האַרץ.
[16] די בײמער פֿון ה׳ זעטן זיך אָן, די צעדערן פֿון לבֿנוֹן װאָס ער האָט געפֿלאַנצט,
[17] װאָס דאָרטן נעסטן די פֿױגלען; דער שטאָרך, זײַן הױז זײַנען ציפּרעסן.
[18] די הױכע בערג זײַנען פֿאַר די שטײנבעק, די פֿעלדזן אַ באַשיצונג פֿאַר די קיניגלס.
[19] ער האָט געמאַכט די לבֿנה פֿאַר די צײַטן; די זון װײס איר אונטערגאַנג.
[20] מאַכסט פֿינצטערניש, און עס װערט נאַכט, אין איר װידמענען זיך אַלע חיות פֿון פֿעלד.
[21] די יונגלײבן ברילן נאָך רױב, און בעטן פֿון אֵל זײער שפּײַז.
[22] גײט אױף די זון, װערן זײ אײַנגעטאָן, און זײ הױערן אין זײערע נאָרעס.
[23] גײט אַרױס דער מענטש צו זײַן װערק, און צו זײַן אַרבעט ביז אָװנט.
[24] װי פֿיל זײַנען דײַנע װערק, ה׳! זײ אַלע האָסטו מיט חכמה געמאַכט; די גאַנצע ערד איז פֿול מיט דײַן אײגנס.
[25] אָן איז דער ים, גרױס און ברײט, דאָרט איז אַ װידמענונג אָן אַ צאָל, חיות גרױסע מיט קלײנע.
[26] דאָרט גײען אום שיפֿן; דער לִויָתן װאָס דו האָסט באַשאַפֿן זיך צו שפּילן דערין.
[27] זײ אַלע קוקן אױס צו דיר, צו געבן זײער שפּײַז אין איר צײַט.
[28] גיסטו זײ, קלײַבן זײ אױף, עפֿנסט דײַן האַנט, זעטן זײ זיך מיט גוטס.
[29] פֿאַרבאָרגסטו דײַן פּנים, װערן זײ פֿאַרכאַפּט, טוסט אײַן זײער אָטעם, פֿאַרגײען זײ, און קערן זיך אום צו זײער שטױב.
[30] דו שיקסט אַרױס דײַן רוּחַ, אַזױ װערן זײ באַשאַפֿן, און דו באַנײַסט דעם פּנים פֿון דער ערד.
[31] זאָל דער כּבֿוד פֿון ה׳ זײַן אױף אײביק! זאָל ה׳ זיך פֿרײען מיט זײַנע װערק!
[32] דער װאָס קוקט אָן די ערד, און זי ציטערט, װאָס רירט אָן די בערג, און זײ רײכערן.
[33] איך װעל זינגען צו ה׳ כּל-זמן איך לעב, איך װעל שפּילן צו מײַן ג-ט װי לאַנג איך בין.
[34] זאָל אים געזיסט זײַן מײַן רעדן; איך פֿרײ זיך מיט ה׳.
[35] זאָלן די זינדיקע פֿאַרלענדט װערן פֿון דער ערד, און די רשעים זאָלן מער נישט זײַן. לױב ה׳, מײַן זעל, הַלְלוּ יָהּ.