<תְּהִלִּים 110

[1] פֿון דָוִדן אַ מיזמור. ה׳ זאָגט צו מײַן האַר: זיץ בײַ מײַן רעכטער האַנט, ביז איך װעל מאַכן דײַנע פֿײַנט פֿאַר אַ בענקל צו דײַנע פֿיס.

[2] דעם צעפּטער פֿון דײַן מאַכט װעט ה׳ אױסשטרעקן פֿון צִיוֹן; געװעלטיק צװישן דײַנע פֿײַנט.

[3] דײַן פֿאָלק באָט זיך אָן אין טאָג פֿון דײַן מלחמה; אין הײליקער שײנקײט, פֿון טראַכט פֿון באַגינען, קומט דיר דער טױ פֿון דײַן יוגנט.

[4] ה׳ האָט געשװאָרן, און װעט נישט חרטה האָבן: ביסט אַ כּהן אױף אײביק, אױפֿן שטײגער פֿון מַלכּי-צֶדֶק.

[5] אֲדֹנָי בײַ דײַן רעכטער האַנט צעהאַקט מלכים אין טאָג פֿון זײַן צאָרן.

[6] ער װעט טאָן אַ משפּט צװישן די פֿעלקער; ער פֿילט אָן מיט טױטע לײַבער; ער צעהאַקט קעפּ אױף אַ ברײטן לאַנד.

[7] פֿון באַך אױפֿן װעג װעט ער טרינקען; דערום װעט ער אױפֿהײבן דעם קאָפּ.