<תְּהִלִּים 13

[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; אַ מיזמור פֿון דָוִדן.

[2] ביז װאַנען, ה׳, װעסטו מיך תּמיד פֿאַרגעסן? ביז װאַנען װעסטו פֿאַרבאָרגן דײַן פּנים פֿון מיר?

[3] ביז װאַנען װעל איך האַלטן עצות בײַ זיך, מיט קומער אין מײַן האַרצן דורכן טאָג? ביז װאַנען װעט מײַן פֿײַנט זיך דערהײבן אױף מיר?

[4] קוק-צו, ענטפֿער מיר, ה׳ מײַן ג-ט, דערלײַכט מײַנע אױגן, איך זאָל נישט אײַנשלאָפֿן צום טױט;

[5] מײַן פֿײַנט זאָל נישט זאָגן: איך בין אים בײַגעקומען; מײַנע שָׂונאים זאָלן זיך נישט פֿרײען, אַז איך װעל אומפֿאַלן.

[6] אָבער איך פֿאַרזיכער מיך אױף דײַן חֶסֶד; מײַן האַרץ װעט זיך פֿרײען מיט דײַן הילף; איך װעל זינגען צו ה׳, װאָס ער האָט מיר גוטס געטאָן.