<תְּהִלִּים 121

[1] אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען. איך הײב אױף מײַנע אױגן צו די בערג: פֿון װאַנען װעט קומען מײַן הילף?

[2] מײַן הילף איז פֿון ה׳, דעם באַשעפֿער פֿון הימל און ערד.

[3] נישט לאָזן װעט ער זיך אױסגליטשן דײַן פֿוס; נישט שלומערן װעט דײַן היטער.

[4] זע, עס שלומערט נישט און שלאָפֿט נישט דער היטער פֿון יִשׂרָאֵל.

[5] ה׳ איז דײַן היטער, ה׳ איז דײַן שאָטן בײַ דײַן רעכטער האַנט;

[6] בײַ טאָג װעט די זון דיך נישט שלאָגן, און נישט בײַ נאַכט די לבֿנה.

[7] ה׳ װעט דיך באַהיטן פֿון אַלעם בײז, ער װעט באַהיטן דײַן זעל.

[8] ה׳ װעט היטן דײַן גײן און דײַן קומען, פֿון אַצונד און ביז אײביק.