[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, אױף שוֹשַנים-עדות; פֿון אָסָפֿן אַ מיזמור.
[2] דו פּאַסטוך פֿון יִשׂרָאֵל, פֿאַרנעם; דו װאָס פֿירסט אַזױ װי שאָף יוֹסף, דו װאָס זיצסט איבער די כּרובֿים, שײַן אַרױס.
[3] פֿאַרױס פֿאַר אפֿרים און בנימין און מנַשֶה דערװעק דײַן גבֿורה, און קום אונדז צו הילף.
[4] אלֹקים, ריכט אונדז װידער אױף, און דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.
[5] ה׳ דו אלֹקים צבָֿאוֹת, ביז װאַנען װעסטו צערענען אױף דער תּפֿילה פֿון דײַן פֿאָלק?
[6] האָסט זײ געשפּײַזט מיט ברױט פֿון טרערן, און זײ געמאַכט טרינקען עמערסװײַז טרערן.
[7] מאַכסט אונדז צום גערײד בײַ אונדזערע שכנים, און אונדזערע שָׂונאים לאַכן זיך אָן.
[8] אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, ריכט אונדז װידער אױף, און דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.
[9] אַ װײַנשטאָק האָסטו אַרױסגעצױגן פֿון מִצרַיִם, האָסט פֿאַרטריבן פֿעלקער, און אים אײַנגעפֿלאַנצט.
[10] האָסט אָפּגעראַמט פֿאַר אים, און ער האָט אײַנגעװאָרצלט זײַנע װאָרצלען, און אָנגעפֿילט דאָס לאַנד.
[11] די בערג זײַנען פֿאַרדעקט געװאָרן פֿון זײַן שאָטן, און זײַנע צװײַגן זײַנען געװען צעדערן פֿון אֵל.
[12] ער האָט אַרױסגעלאָזט זײַנע ריטער ביז צום ים, און ביז צום טײַך זײַנע שפּראָצן.
[13] פֿאַר װאָס האָסטו צעבראָכן זײַנע צאַמען, אַז אַלע װעגגײער זאָלן אים אַרומקלײַבן?
[14] דער חזר פֿון װאַלד פֿרעסט אים אָפּ, און די װידמענונג פֿון פֿעלד פֿיטערט זיך אױף אים.
[15] אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, קער זיך אום, איך בעט דיך, לוג פֿון הימל און זע, און גיב אַכט אױפֿן דאָזיקן װײַנשטאָק,
[16] און באַפֿעסטיק דאָס װאָס דײַן רעכטע האָט אײַנגעפֿלאַנצט, און דערהײב דעם צװײַג װאָס דו האָסט דיר אױסדערװײלט.
[17] ער איז פֿון פֿײַער פֿאַרברענט, ער איז אָפּגעשניטן; פֿון דעם בײזער פֿון דײַן פּנים גײען זײ אונטער.
[18] זאָל דײַן האַנט זײַן אױף דעם מאַן פֿון דײַן רעכטער האַנט, אױף דעם מענטשנקינד װאָס דו האָסט דיר אױסדערװײלט,
[19] אַז מיר זאָלן זיך נישט אָפּקערן פֿון דיר; זאָלסט אונדז אױפֿלעבן, אַז מיר רופֿן דײַן נאָמען.
[20] ה׳ דו אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, ריכט אונדז װידער אױף, דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.