<תְּהִלִּים 11

[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, פֿון דָוִדן. אין ה׳ טו איך מיך שיצן; װי קענט איר זאָגן צו מײַן זעל: אַנטלױף! צו אײַער באַרג, איר פֿױגלען?

[2] װאָרעם זע, די רשעים שפּאַנען דעם בױגן, זײ האָבן אָנגעשטעלט זײער פֿײַל אױפֿן שטריקל, צו שיסן אין דער פֿינצטער די רעכטפֿאַרטיקע הערצער

[3] אַז די גרונטזײַלן װערן צעשטערט, װאָס קענען די צדיקים טאָן?

[4] ה׳ איז אין זײַן הײליקן הֵיכל, ה׳ – זײַן טראָן איז אין הימל; זײַנע אױגן זעען, זײַנע ברעמען פּרוּװן די מענטשנקינדער.

[5] ה׳ פּרוּװט דעם צדיק, אָבער דער רשע און דעם װאָס האָט ליב רױב, האָט פֿײַנט זײַן זעל.

[6] ער װעט מאַכן רעגענען אױף די רשעים קױלן, פֿײַער, און שװעבל; און אַ ברענעדיקער װינט איז זײער צוגעטײלטער כָּוס.

[7] װאָרעם גערעכט איז ה׳, די רעכטפֿאַרטיקע װעלן זען זײַן פּנים.