<תְּהִלִּים 122

[1] אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען; פֿון דָוִדן. איך פֿרײ זיך אַז מע זאָגט מיר: לאָמיר גײן אין הױז פֿון ה׳.

[2] אונדזערע פֿיס שטײען אין דײַנע טױערן, ירושָלַיִם;

[3] ירושָלַיִם װאָס איז אױפֿגעבױט װי אַ שטאָט װאָס איז זיך באַהעפֿט אין אײנעם;

[4] װאָס אַהין גײען אַרױף די שבֿטים, די שבֿטים פֿון ג-ט, פֿאַר אַן צײגנים צו יִשׂרָאֵל, צו דאַנקען דעם נאָמען פֿון ה׳.

[5] װאָרעם דאָרטן שטײען טראָנען פֿון משפּט, די טראָנען פֿון דָוִדס הױז.

[6] בעט פֿאַר דעם שלום פֿון ירושָלַיִם; זאָלן אין שלװה זײַן אַלע דײַנע ליבהאָבער.

[7] זאָל זײַן שלום אין דײַן מױער, שלװה אין דײַנע פּאַלאַצן.

[8] פֿון װעגן מײַנע ברידער און מײַנע חבֿרים לאָמיך זאָגן: שלום אין דיר!

[9] פֿון װעגן דעם הױז פֿון ה׳ אלוקינו װינטש איך דיר גוטס.