[1] גיט אַ דאַנק צו ה׳, רופֿט זײַן נאָמען, לאָזט װיסן צװישן די פֿעלקער זײַנע טוּונגען.
[2] זינגט צו אים, שפּילט צו אים, רעדט פֿון אַלע זײַנע װוּנדער.
[3] רימט אײַך מיט זײַן הײליקן נאָמען; זאָל זיך פֿרײען דאָס האַרץ פֿון די װאָס זוכן ה׳.
[4] פֿאָרשט ה׳ און זײַן שטאַרקײט, זוכט זײַן פּנים תּמיד.
[5] דערמאָנט זײַנע װוּנדער װאָס ער האָט געטאָן, זײַנע צײכנס, און די משפּטים פֿון זײַן מױל,
[6] איר זאָמען פֿון אבֿרהם זײַן קנעכט, איר קינדער פֿון יעקבֿ, זײַנע אױסדערװײלטע.
[7] ער איז ה׳ אלוקינו, איבער דער גאַנצער ערד זײַנען זײַנע משפּטים.
[8] ער געדענקט אײביק זײַן ברית, דאָס װאָרט װאָס ער האָט באַפֿױלן אױף טױזנט דורות;
[9] װאָס ער האָט געשלאָסן מיט אבֿרהמען, און זײַן שבֿועה צו יצחקן.
[10] און ער האָט עס אױפֿגעשטעלט פֿאַר אַ חוק צו יעקבֿ, פֿאַר אַן אײביקן ברית צו יִשׂרָאֵל,
[11] אַזױ צו זאָגן: דיר װעל איך געבן דאָס לאַנד כּנַעַן, דעם טײל פֿון אײַער נחלה.
[12] אַז איר זײַט געװען מענטשן געצײלטע, װינציק און פֿרעמדע דערין,
[13] און זײ זײַנען אומגעגאַנגען פֿון פֿאָלק צו פֿאָלק, און פֿון אײן קיניגרײַך צו אַן אַנדער אומה,
[14] האָט ער נישט געלאָזן אַ מענטשן זײ דריקן, און האָט געשטראָפֿט מלכים װעגן זײ:
[15] איר זאָלט נישט אָנרירן מײַנע געזאַלבטע, און מײַנע נבֿיאים זאָלט איר נישט בײז טאָן.
[16] און ער האָט גערופֿן אַ הונגער אױפֿן לאַנד, יעטװעדער אונטערלען פֿון ברױט האָט ער צעבראָכן.
[17] ער האָט זײ פֿאַרױס געשיקט אַ מאַן: פֿאַר אַ קנעכט איז פֿאַרקױפֿט געװאָרן יוֹסף.
[18] מע האָט געפּײַניקט אין קײטן זײַן פֿוס, אין אײַזן איז אַרײַנגעטאָן געװאָרן זײַן לײַב;
[19] ביז דער צײַט װאָס זײַן װאָרט איז געשען, האָט דער באַפֿעל פֿון ה׳ אים געפּרוּװט.
[20] דער מלך האָט געשיקט און אים לױז געלאָזט, דער געװעלטיקער פֿון פֿעלקער – און אים פֿרײַ געמאַכט.
[21] ער האָט אים געמאַכט פֿאַר אַ האַר איבער זײַן הױז, און פֿאַר אַ געװעלטיקער איבער זײַן גאַנצן אײגנס,
[22] צו בינדן זײַנע האַרן לױט זײַן באַראָט, און זײַנע עלטסטע זאָל ער קליגן.
[23] און יִשׂרָאֵל איז געקומען קײן מִצרַיִם. און יעקבֿ האָט זיך אױפֿגעהאַלטן אין לאַנד חָם.
[24] און ער האָט זײער געפֿרוכפּערט זײַן פֿאָלק, און זײ געמאַכט שטאַרקער פֿון זײערע דריקער.
[25] ער האָט פֿאַרקערט זײער האַרץ פֿײַנט צו האָבן זײַן פֿאָלק, זיך צו קליגן אַקעגן זײַנע קנעכט.
[26] ער האָט געשיקט משה זײַן קנעכט, אַהרֹנען װעמען ער האָט אױסדערװײלט.
[27] האָבן זײ געמאַכט צװישן זײ די זאַכן פֿון זײַנע צײכנס, און װוּנדער אין לאַנד פֿון חָם.
[28] ער האָט אָנגעשיקט פֿינצטערניש און פֿינצטער געמאַכט; און זײ האָבן נישט װידערשפּעניקט זײַן װאָרט.
[29] ער האָט פֿאַרקערט זײערע װאַסערן אין בלוט, און האָט געטײט זײערע פֿיש.
[30] זײער לאַנד האָט געװידמעט פֿרעש, ביז אין די קאַמערן פֿון זײערע מלכים.
[31] ער האָט געהײסן, און אַ געמיש פֿליגן איז געקומען, אומגעציפֿער אין זײער גאַנצן געמאַרק.
[32] ער האָט געגעבן אַנשטאָט זײערע רעגנס האָגל, אַ פֿלאַמפֿײַער אין זײער לאַנד.
[33] און ער האָט אײַנגעשלאָגן זײער װײַנשטאָק און זײער פֿײַגנבױם, און אױסגעבראָכן די בײמער פֿון זײער געמאַרק.
[34] ער האָט געהײסן, און אַ הײשעריק איז געקומען, און אַ גראָזפֿרעסער אַזש אָן אַ צאָל;
[35] און ער האָט אױפֿגעגעסן יעטװעדער קרײַטעכץ אין זײער לאַנד, און אױפֿגעגעסן די פֿרוכט פֿון זײער ערד.
[36] און ער האָט געשלאָגן יעטװעדער בכוֹר אין זײער לאַנד, די ערשטלינגען פֿון אַל זײער קראַפֿט.
[37] און האָט זײ אַרױסגעצױגן מיט זילבער און גאָלד; און נישט געװען צװישן זײַנע שבֿטים אַ שטרױכלער.
[38] מִצרַיִם האָט זיך געפֿרײט מיט זײער אַרױסגײן, װאָרעם זײער שרעק איז געפֿאַלן אױף זײ.
[39] ער האָט פֿאַרשפּרײט אַ װאָלקן צום צודעק, און אַ פֿײַער צו לײַכטן בײַ נאַכט.
[40] מע האָט פֿאַרלאַנגט, און ער האָט געבראַכט װאַכטלפֿױגלען, און מיט ברױט פֿון הימל פֿלעגט ער זײ זעטן.
[41] ער האָט געעפֿנט אַ צוּר, און װאַסער איז פּליוכען, געגאַנגען װי אַ טײַך דורך די טריקענישן.
[42] װאָרעם ער האָט געדאַכט אָן זײַן הײליקן צוזאָג צו אבֿרהם זײַן קנעכט.
[43] און ער האָט אַרױסגעצױגן זײַן פֿאָלק מיט פֿרײד, מיט געזאַנג זײַנע אױסדערװײלטע.
[44] און ער האָט זײ געגעבן די לענדער פֿון די פֿעלקער, און די מי פֿון די אומות האָבן זײ געיַרשעט;
[45] כּדי זײ זאָלן האַלטן זײַנע געזעצן, און זײַנע לערנונגען זאָלן זײ היטן. הַלְלוּ יָהּ.