[1] פֿון דָוִדן. טו מיר רעכט, ה׳, װאָרעם איך בין געגאַנגען אין מײַן ערלעכקײט, און איך האָב מיך פֿאַרזיכערט אױף ה׳, זיך נישט געװאַקלט.
[2] פּרוּװ מיך, ה׳, און פּרוביר מיך, לײַטער מײַנע נירן און מײַן האַרץ.
[3] װאָרעם דײַן חֶסֶד איז פֿאַר מײַנע אױגן, און איך גײ אין דײַן אמת.
[4] איך בין נישט געזעסן מיט פֿאַלשע מענטשן, און מיט פֿאַרשטעלטע קום איך נישט צונױף.
[5] איך האָב פֿײַנט דאָס געזעמל פֿון שלעכטסטוער, און מיט רשעים טו איך נישט זיצן.
[6] איך װאַש אין רײנקײט מײַנע הענט, און איך גײ אַרום דײַן מזבח, ה׳,
[7] צו לאָזן הערן אַ קֹול פֿון דאַנק, און צו דערצײלן אַלע דײַנע װוּנדער.
[8] ה׳, איך האָב ליב די װױנונג פֿון דײַן הױז, און דעם אָרט פֿון דער רוּונג פֿון דײַן כּבֿוד.
[9] זאָלסט נישט אײַנטאָן מיט זינדיקע מײַן זעל, און מיט בלוטיקע לײַט מײַן לעבן,
[10] װאָס אין זײערע הענט איז ליסטיקײט, און זײער רעכטע איז פֿול שוחד.
[11] אָבער איך גײ אין מײַן ערלעכקײט; לײז מיך אױס, און לײַטזעליק מיך.
[12] װען מײַן פֿוס שטײט אױף גלײַכן, װעל איך אין געזעמלען לױבן ה׳.