[1] אַ מִכתָּם פֿון דָוִדן. באַהיט מיך, אֵל, װאָרעם איך האָב מיך באַשיצט אין דיר.
[2] האָסט געזאָגט צו ה׳: אֲדֹנָי ביסטו, מײַן גוטס איז בלױז בײַ דיר.
[3] די הײליקע װאָס זײַנען אױף דער ערד, זײ זײַנען די פֿירשטן װאָס אַל מײַן באַגער איז צו זײ.
[4] זאָלן מערן זײערע געצן די װאָס אײַלן צו אַן אַנדערן; איך װעל נישט גיסן זײערע גיסאָפּפֿער פֿון בלוט, און נישט נעמען זײערע נעמען אױף מײַנע ליפּן.
[5] ה׳ איז מײַן באַשערטער טײל און מײַן בעכער; דו האַלטסט אױף מײַן גורל.
[6] חלקים זײַנען מיר צוגעפֿאַלן ליבלעכע, יאָ, אַ שײנע נחלה איז מיר אָנגעקומען.
[7] איך לױב ה׳, װאָס ער האָט מיר געראָטן, יאָ, אין די נעכט האָבן מיך מײַנע נירן געלערנט.
[8] איך האַלט ה׳ פֿאַר מיר תּמיד, װאָרעם אַז ער איז בײַ מײַן רעכטער האַנט, װעל איך נישט אומפֿאַלן.
[9] דערום איז פֿרײלעך מײַן האַרץ, און לוסטיק מײַן זעל, אױך מײַן לײַב רוט אין זיכערקײט.
[10] װאָרעם דו װעסט נישט איבערלאָזן מײַן נפֿש אין דעס שְׁאֹול, דו װעסט נישט לאָזן דײַן חָסִיד זען די פֿאַרדאָרבנקײט.
[11] װעסט מיך מאַכן װיסן דעם װעג פֿון לעבן; אַ זעטיקײט פֿון פֿרײדן איז פֿאַר דײַן פּנים, תּענוגים אין דײַן רעכטער האַנט אײביק.