<תְּהִלִּים 113

[1] הַלְלוּ יָהּ. לױבט, איר קנעכט פֿון ה׳, לױבט דעם נאָמען פֿון ה׳.

[2] זאָל געבענטשט זײַן דער נאָמען פֿון ה׳ פֿון אַצונד און ביז אײביק.

[3] פֿון אױפֿגאַנג פֿון דער זון ביז איר אונטערגאַנג װערט געלױבט דער נאָמען פֿון ה׳.

[4] ה׳ איז דערהױבן איבער אַלע פֿעלקער, איבער די הימלען איז זײַן פּראַכט.

[5] װער איז װי ה׳ אלוקינו, װאָס טראָנט אין דער הײך?

[6] װאָס קוקט אַראָפּ טיף אױף די הימלען און אױף דער ערד.

[7] ער שטעלט אױף פֿון שטױב דעם אָרעמאַן, פֿון מיסטן דערהײבט ער דעם אבֿיון,

[8] צו זעצן מיט פֿירשטן, מיט די פֿירשטן פֿון זײַן פֿאָלק.

[9] ער מאַכט די עקרה זיצן אין הױז אַ פֿרײלעכע מוטער פֿון קינדער. הַלְלוּ יָהּ.