[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; אױף אילת-השחר. אַ מיזמור פֿון דָוִדן.
[2] מײַן אֵל, מײַן אֵל, פֿאַר װאָס האָסטו מיך פֿאַרלאָזן? װײַט פֿון מײַן הילף זײַנען די װערטער פֿון מײַן געשרײ.
[3] אָ מײַן ג-ט, איך רוף בײַ טאָג, און דו ענטפֿערסט נישט, און בײַ נאַכט און אױך איז קײן שטילונג צו מיר.
[4] דו ביסט דאָך דער הײליקער, װאָס טראָנט אױף די לױבגעזאַנגען פֿון יִשׂרָאֵל.
[5] אױף דיר האָבן זיך פֿאַרזיכערט אונדזערע עלטערן, זיך פֿאַרזיכערט, און דו האָסט זײ דערלײזט.
[6] צו דיר האָבן זײ געשריִען, און אַנטרונען געװאָרן, אױף דיר זיך פֿאַרזיכערט, און נישט פֿאַרשעמט געװאָרן.
[7] אָבער איך בין אַ װאָרעם און נישט קײן מענטש, אַ חרפּה פֿאַר לײַט, און פֿאַראַכט פֿון פֿאָלק.
[8] אַלע װאָס זעען מיך, לאַכן פֿון מיר, זײ ציִען מיט דער ליפּ, זײ שאָקלען דעם קאָפּ:
[9] זאָל ער זיך אַרױפֿלײגן אױף ה׳, ער זאָל אים דערלײזן, אים מציל זײַן, אױב ער טוט אים באַגערן.
[10] פֿאַר װאָר, דו האָסט מיך אַרױסגעצױגן פֿון מוטערלײַב, מיך פֿאַרזיכערט אױף מײַן מוטערס ברוסט.
[11] אױף דיר בין איך אַרױפֿגעװאָרפֿן פֿון געבערמוטער אָן, פֿון מײַן מוטערלײַב אָן ביסט דו מײַן אֵל.
[12] נישט דערװײַטער זיך פֿון מיר, װאָרעם די נױט איז נאָנט, װאָרעם נישטאָ װער זאָל העלפֿן.
[13] אַרומגערינגלט האָבן מיך אָקסן פֿיל, בולן פֿון בָשָן זײַנען מיך באַפֿאַלן אַרום.
[14] זײ האָבן אױפֿגעשפּאַרט זײער מױל אױף מיר, װי אַ לײב װאָס פֿאַרצוקט און ברומט.
[15] װי װאַסער בין איך צערונען געװאָרן, און אַלע מײַנע בײנער האָבן זיך צעשאָטן; מײַן האַרץ איז געװאָרן װי װאַקס, צעגאַנגען אין מײַנע אינגעװײד.
[16] אױסגעטריקנט װי אַ שאַרבן איז מײַן כּוֹח, און מײַן צונג איז צוגעקלעפּט צו מײַן גומען; און אין דעם שטױב פֿון טױט טוסטו מיך לײגן.
[17] װאָרעם אַרומגערינגלט האָבן מיך הינט, אַ באַנדע שלעכטסטוער האָט מיך אַרומגענומען, זײ האָבן מײַנע הענט און מײַנע פֿיס דורכגעשטאָכן.
[18] איך קען איבערצײלן אַלע מײַנע בײנער; זײ גלאָצן, זײ קוקן אױף מיר.
[19] זײ צעטײלן מײַנע בגדים צװישן זיך, און אױף מײַן מלבוש װאַרפֿן זײ גורל.
[20] אָבער דו ה׳, זאָלסט זיך נישט דערװײַטערן, מײַן שטאַרקײט, אײַל מיר צו הילף.
[21] זײַ מציל פֿון שװערד מײַן זעל, פֿון דער מאַכט פֿון הונט מײַן אײנאײנציקע.
[22] העלף מיך פֿון דעם לײבס מױל, און פֿון די הערנער פֿון װיזלטירן. זאָלסטו מיר ענטפֿערן.
[23] איך װעל דערצײלן דײַן נאָמען צו מײַנע ברידער, אין געזעמל װעל איך דיך לױבן:
[24] איר יראי ה׳, הַלְלוּ יָהּ, אַל דער זאָמען פֿון יעקבֿ, גיט אים כּבֿוד, און האָט מורא פֿאַר אים, אַל דער זאָמען פֿון יִשׂרָאֵל.
[25] װאָרעם ער פֿאַראַכט נישט און פֿאַראומװערדיקט נישט די פּײַן פֿון אָרעמאַן, און ער פֿאַרבאָרגט נישט זײַן פּנים פֿון אים, און אַז ער שרײַט צו אים, הערט ער צו.
[26] פֿון דיר װעט זײַן מײַן לױב אין אַ גרױס געזעמל; איך װעל באַצאָלן מײַנע נדרים אַנטקעגן פֿאַר זײַנע פֿאָרכטער.
[27] עסן װעלן די געדריקטע און זאַט זײַן, לױבן װעלן ה׳ די װאָס זוכן אים; זאָל אױפֿלעבן אײַער האַרץ אױף אײביק!
[28] באַקלערן װעלן זיך, און זיך אומקערן צו ה׳, אַלע עקן פֿון דער ערד; און בוקן װעלן זיך פֿאַר דיר אַלע משפּחות פֿון די פֿעלקער.
[29] װאָרעם די מלוכה איז ה׳ס, און ער געװעלטיקט איבער די פֿעלקער.
[30] עסן אַלע פֿעטסן פֿון לאַנד, און זיך בוקן, קניִען פֿאַר אים, װעלן אַלע װאָס האָבן אין שטױב גענידערט, און זײער זעל נישט דערהאַלטן געקענט.
[31] אַ זאָמען װעלן אים דינען, פֿון אֲדֹנָי װעט דערצײלט װערן דעם קומעדיקן דור.
[32] מע װעט קומען און אָנזאָגן זײַן גערעכטיקײט, דעם פֿאָלק װאָס װעט געבאָרן װערן – אַז ער האָט עס געטאָן.