[1] אַ מיזמור פֿון דָוִדן. גענאָד און גערעכטיקײט װעל איך באַזינגען, צו דיר ה׳ װעל איך זינגען.
[2] איך אַכט אױפֿן ערלעכן װעג; װען װעסטו קומען צו מיר? איך גײ אום אין מײַן הױז אין דער ערלעכקײט פֿון מײַן האַרצן.
[3] איך האַלט נישט פֿאַר מײַנע אױגן אַ נידערטרעכטיקע זאַך; דאָס טאָן פֿון די אָפּקערערס האָב איך פֿײַנט, עס טוט זיך נישט באַהעפֿטן אָן מיר.
[4] אַ קרום האַרץ איז אָפּגעטאָן פֿון מיר, פֿון שלעכטיקײט װײס איך נישט.
[5] דער װאָס באַרעדט אין פֿאַרבאָרגעניש זײַן חבֿר, אים האַק איך אָפּ; דער װאָס האָט האָפֿערדיקע אױגן און אַ שטאָלץ האַרץ, אים קען איך נישט לײַדן.
[6] מײַנע אױגן זײַנען אױף די געטרײַע פֿון לאַנד, זײ זאָלן זיצן מיט מיר; דער װאָס גײט אױפֿן װעג פֿון ערלעכקײט, ער איז אין מײַן דינסט.
[7] אין מײַן הױז טאָר נישט זיצן דער װאָס באַגײט באַטרוג; דער װאָס רעדט ליגנס דער װאָס רעדט ליגנס קען נישט באַשטײן פֿאַר מײַנע אױגן.
[8] אַלע פֿרימאָרגן פֿאַרשנײַד איך אַלע רשעים פֿון לאַנד, כּדי צו פֿאַרשנײַדן פֿון ה׳ס שטאָט אַלע טוער פֿון אומרעכט.