<תְּהִלִּים 23

[1] אַ מיזמור פֿון דָוִדן. ה׳ איז מײַן פּאַסטוך, מיר װעט נישט פֿעלן.

[2] אױף גראָזיקע פֿיטערפּלעצער מאַכט ער מיך לײגן, בײַ רויִקע װאַסערן טוט ער מיך פֿירן.

[3] ער דערקװיקט מײַן זעל; ער פֿירט מיך אין ריכטיקע שטעגן פֿון װעגן זײַן נאָמען.

[4] אַפֿילו אַז איך גײ אין טאָל פֿון טױטשאָטן, האָב איך נישט מורא פֿאַר בײז, װאָרעם דו ביסט מיט מיר; דײַן רוּט און דײַן שטעקן, זײ טוען מיך טרײסטן.

[5] דו גרײטסט פֿאַר מיר אַ טיש אַנטקעגן מײַנע פֿײַנט; האָסט באַזאַלבט מיט אײל מײַן קאָפּ, מײַן כָּוס לױפֿט אַריבער.

[6] נאָר גוטס און גענאָד װעלן מיר נאָכגײן אַלע טעג פֿון מײַן לעבן, און איך װעל זיצן אין ה׳ס הױז אױף לאַנגע טעג.