[1] פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, אױף גִתּית; פֿון אָסָפֿן.
[2] זינגט צו אלֹקים אונדזער שטאַרקײט, שאַלט צו דעם אלוקי יעקבֿ.
[3] הײבט אױף אַ געזאַנג, און שפּילט אױף אַ פּױק, אױף אַ זיסער האַרף מיט אַ גיטאַר.
[4] בלאָזט אַ שופֿר אום ראָש-חודש, אין האַלב חודש צו אונדזער יוֹם-טובֿ.
[5] װאָרעם דאָס איז אַ חוק פֿאַר יִשׂרָאֵל, אַ געזעץ פֿון דעם אלוקי יעקבֿ.
[6] אַן צײגנים אין יוֹסף האָט ער עס געמאַכט, אַז װען ער איז אַרױס אױף לאַנד מִצרַיִם, האָב איך אַ שפּראַך מיר אומבאַקאַנט געהערט.
[7] איך האָב אָפּגעטאָן זײַן רוקן פֿון לאַסט, זײַנע הענט זאָלן אַװעק פֿון דעם טראָגקאָרב.
[8] האָסט גערופֿן אין נױט, און איך האָב דיך אַרױסגעצױגן, איך האָב דיר געענטפֿערט פֿון דער פֿאַרבאָרגעניש פֿון דונער. איך האָב דיך געפּרוּװט בײַ די װאַסערן פֿון מריבֿה. סֶלָה.
[9] הער, מײַן פֿאָלק, און איך װעל דיך װאָרענען, יִשׂרָאֵל, װען דו זאָלסט מיר צוהערן!
[10] קײן אֵל זָר זאָל נישט זײַן בײַ דיר, און זאָלסט זיך נישט בוקן צו קײן פֿרעמדן ג-ט.
[11] איך בין ה׳ דײַן ג-ט, װאָס האָט דיך אױפֿגעבראַכט פֿון לאַנד מִצרַיִם; מאַך אױף ברײט דײַן מױל און איך װעל עס אָנפֿילן.
[12] אָבער מײַן פֿאָלק האָט נישט צוגעהערט צו מײַן קֹול, און יִשׂרָאֵל האָט נישט אײַנגעװיליקט צו מיר.
[13] און איך האָב אים פֿרײַ געלאָזט אין דער אײַנגעשפּאַרטקײט פֿון זײַן האַרצן, זײ זאָלן גײן לױט זײערע באַראָטן.
[14] װען מײַן פֿאָלק װאָלט צוהערן צו מיר, װען יִשׂרָאֵל װאָלט אין מײַנע װעגן גײן!
[15] איך װאָלט גיך אונטערטעניקט זײערע פֿײַנט, און אױף זײערע דריקער געקערט מײַן האַנט.
[16] די שָׂונאים פֿון ה׳ װאָלטן אײַנגעגאַנגען פֿאַר אים, און זײער שטראָף װאָלט געװען אײביק.
[17] און אים װאָלט מען געשפּײַזט מיט דעם פֿעטס פֿון װײץ; און פֿון פֿעלדז דיך װאָלט איך מיט האָניק געזעטיקט.